دانشنامه جهان اسلام - بنیاد دائرة المعارف اسلامی - الصفحة ٣٩٧
باؤنی ، در گذشته ، دولت اسلامی کوچکی در بُندیلکهند ، از توابع هند مرکزی ، و اکنون جزو استان مرکزی (مَدْهیا پرادش ). مساحت آن ٣١٥ کیلومترمربع و جمعیتش ، پس از استقلال هند در ١٩٤٧، بالغ بر ٢٥٦ ، ٢٥ تن (١٢ درصد آن مسلمان ) بوده است . حکمرانان آن اخلاف عمادالملک * غازی الدین ، نوادة آصف جاه ، نظام حیدرآباد، بوده اند. در ١١٩٨، غازی الدین ، در ازاء دریافت «جاگیر»ی شامل ٥٢ پارچه آبادی (نام باؤنی از کلمة باوَن ، به معنای پنجاه و دو، گرفته شده است )، با «مراتهه * »ها مصالحه کرد. بعداً حکومت انگلیسی هند نیز این حق را به رسمیت شناخت و، چون این حکومت در انقلاب ١٢٧٣/١٨٥٧، به انگلیسیها وفادار ماند، در ١٢٧٩/١٨٦٢ دولت انگلستان به نوّاب آنجا سندی اعطا کرد که به موجب آن استمرار حکومت در خاندان وی تضمین می شد. در ١٣٠١/١٨٨٤، نوّاب باؤنی ، در ازای دادن زمینی برای حفر نهر بِتوا ، مبلغی به رسم رایج دریافت کرد.
منابع :
(١) C.U. Aitchison, Treaties, engagements and sanads , v (١٩٢٩);
(٢) Imperial Gazetteer of India.
) / د. اسلام / کالین دیویز (