دانشنامه جهان اسلام - بنیاد دائرة المعارف اسلامی - الصفحة ١٥٢٣
بَغشور ، شهری تاریخی در خراسان قدیم . در شمال هرات بین بادغیس و مرورود واقع بوده و ظاهراً محل آن مطابق باقلعة مور کنونی است (لسترنج ، ص ٤٣٩). در قرن چهارم ،در منطقه ای بیابانی و زراعت آن به صورت دیم و آب آن ازچاه بوده است (اصطخری ، ص ٢٦٦؛ حدود العالم ، ص ٩٣به نوشتة ابن حوقل (ص ٤٤١)، بغشور در گنج روستا (کنج رستاق ) نزدیک آبادی کَیْف بود و باغ و کشتزار و تاکستان
داشت . فاصلة آن تا کیف ، راه یکروزه بوده است (اصطخری ، ص ٢٨٥). به نوشتة مقدسی (ص ٣٠٨)، بغشور به بزرگی بوشنج (پوشنگ ) بود. به نوشتة یاقوت (ج ١، ص ٦٩٤ـ٦٩٥)، در٦١٦ حتی یک درخت هم در بغشور دیده نمی شدو آثار خرابی در آن آشکار بود. ظاهراً این شهر پیش ازحملة مغول رو به ویرانی نهاده بود. دانشمندان بسیاری به این شهر منسوب اند، از جمله : علی بن عبدالعزیز بغوی محدث ، و حسین بن مسعود بغوی محدث و مفسر و فقیه شافعی .
منابع :
(١) ابن حوقل ، کتاب صورة الارض ، چاپ دخویه ، لیدن ١٩٦٧؛
(٢) ابراهیم بن محمد اصطخری ، کتاب مسالک الممالک ، چاپ دخویه ، لیدن ١٩٦٧؛
(٣) حدودالعالم من المشرق الی المغرب ، چاپ منوچهر ستوده ، تهران ١٣٤٠ ش ؛
(٤) گی لسترنج ، جغرافیای تاریخی سرزمینهای خلافت شرقی ، ترجمة محمود عرفان ، تهران ١٣٦٤ ش ؛
(٥) محمدبن احمد مقدسی ، احسن التقاسیم فی معرفة الاقالیم ، چاپ دخویه ، لیدن ١٩٦٧؛
یاقوت حموی ، معجم البلدان ، چاپ فردیناند ووستنفلد، لایپزیگ ١٨٦٦ـ١٨٧٣، چاپ افست تهران ١٩٦٥.
/ مینو یوسف نژاد /