دانشنامه جهان اسلام - بنیاد دائرة المعارف اسلامی - الصفحة ١٠١٤
برکت الله بِلگرامی ، فرزند میر اویس حسنی واسطی فرزند میرعبدالجلیل بلگرامی ، عارف و شاعر فارسی زبان شبه قاره هند، در ١٠٧٠ در بلگرام متولد شد و در ١٠ محرم ١١٤٢ در مارَهْرَه ، در ایالت اوتارپرادش ، وفات یافت و همان جا مدفون شد (برکت الله بلگرامی ، مقدمه محمد انصارالله ، ص ٢، ٤). نخست با میرسید مربی ، فرزند سید عبدالنبی ، بیعت طریقت کرد، و سپس از لطف الله معروف به شاه لدها بلگرامی و فضل الله کالپَوی استفادة معنوی برد. پس از اخذ خلافت و اجازة ارشاد از آنان ، در مارهره مرکز ارشاد دایر کرد و مردم اطراف و اکناف مرید او شدند. بلگرامی به فارسی و هندی شعر می سرود و تخلص او «عشقی » (درهندی : پیمی ) بود (همان ، ص ٢). آثار فارسی او عبارت است از : ١) مثنوی ریاض عشق ؛ ٢) دیوان عشقی ؛ ٣) رساله در حل معانی حقایق عرفانی ؛ ٤) چهار انواع (١١٢٣)؛ در آداب سلوک ؛ ٥) عوارف هندی ، در تأویل عرفانیِ ضرب المثلهای هندی .
منابع :
(١) میرغلامعلی بن نوح آزاد بلگرامی ، مآثرالکرام ، ( لاهور ) ١٩١٣؛
(٢) برکت الله بلگرامی ، عوارف هندی ، چاپ محمد انصارالله ، دانش ، ش ١٤ (تابستان ١٣٦٧).
/ محمد انصارالله /