باندونگ ، مرکز ایالت جاوه غربی . این شهر سوّمین شهر بزرگ اندونزی است که در فلاتی به ارتفاع تقریبی ٧٣٠ متر از سطح دریا در بخش مرکزی جزیره جاوه احداث شده است و در اطراف آن کوهها و تپه های آتشفشان قرار دارد. رودخانه تژی کاپوندوگ آن را به دو قسمت کرده است . بر اثر بارندگی زیاد، آب و هوایی معتدل دارد و پیرامونش سرسبز و پوشیده از جنگل است . با جاکارتا، پایتخت اندونزی ، ١٨٠ کیلومتر فاصله دارد و یکی از مراکز بازرگانی ، صنعت ، آموزش و پرورش و حمل و نقل آن سرزمین به شمار می آید.

باندونگ در قرن یازدهم /هفدهم ، به دستور سلطان چریبون در ساحل رودخانه تژی تاروم بنا شده بود و در آغاز قرن سیزدهم / نوزدهم ، به دستور هرمان ویلّم دیندلس ، فرماندار کلّ هلند، به محل کنونی منتقل و به شیوة غربی ساخته شد.

پس از آن که مدّتی کوتاه (١٢٢٦ـ١٢٣٢/١٨١١ـ١٨١٦) به دست انگلیسیها افتاد، ابتدا هلندیها آن را تصرّف کردند و سپس در جنگ جهانی دوّم به اشغال ژاپنیها درآمد (١٣٢١ ش / ١٩٤٢). پس از جنگ ، به دنبال اعلام استقلال اندونزی (٢٦ مرداد ١٣٢٤/ ١٧ اوت ١٩٤٥) در درون مرزهای آن کشور جای گرفت . در باندونگ صنایع کشاورزی ، نساجی ، شیمی ، سرامیک سازی ، کاغذسازی و فرآورده های مصرفی توسعه یافته است . در دامنه های کوهها و تپه های اطراف آن بوته های چای ، گنه گنه و کائوچو پرورش داده می شود و محصولات آن در کارخانه های شهر به مصرف می رسد. کارخانه های گنه گنه سازی این شهر، پیش از جنگ جهانی دوّم ، ٨٠ درصد گنه گنه جهان را تولید می کرد.

در باندونگ که نزدیک به ٠٠٠ ، ٨٠٠ ، ١ تن جمعیت دارد و بیشتر آنان مسلمان اند، تعداد زیادی مدرسه عالی ، دانشگاه ، پژوهشگاه و موسسه آموزش عالی وجود دارد.

دانشگاههای نِگری پادیایاران و پارانکی ینگن و پژوهشگاههای زمین شناسی و نساجی باندونگ از مؤسسات مهم آموزشی شهرند. علاوه بر آن ، در لمبانگ ، در نزدیکی باندونگ ، رصدخانة بوشا و یک مرکز تحقیقات اتمی وجود دارد.

اجلاس باندونگ . اجلاس کشورهای آسیایی ـ آفریقایی که ٢٨ فروردین تا ٣ اردیبهشت ١٣٣٤/١٨ـ٢٤ آوریل ١٩٥٥ در باندونگ تشکیل شده بود، به اجلاس باندونگ مشهور است . در سالهای بعد از جنگ جهانی دوم بسیاری از کشورهای استقلال یافته آسیایی و آفریقایی ، برای حفظ استقلال و مبارزه با استثمار غرب و سیاستهای استکباری آن ، دو گردهمایی ترتیب دادند: اولی در اردیبهشت ١٣٣٣/مه ١٩٥٤ به همت

دکتر علی ساستروامیدی جوجو ، نخست وزیر اندونزی در کلمبو، پایتخت سیلان برگزار شد که در آن اندونزی ، برمه (بیرمانی ، میانمار کنونی )، پاکستان ، سیلان و هندوستان شرکت داشتند؛ و دومی در آذر ١٣٣٣/دسامبر ١٩٥٤ در شهر بوگور اندونزی تشکیل یافت و در آن تصمیم گرفته شد که در ١٣٣٤ ش /١٩٥٥، اجلاسی با شرکت کشورهای آسیایی و آفریقایی در باندونگ برگزار شود. اجلاس ، با شرکت ٢٩ کشور

به استثنای کره شمالی و جنوبی ، جمهوری آفریقای جنوبی ، اسراییل و چین ملّی تشکیل یافت و در آن ، از سویی یک گروه طرفدار غرب ، چون ترکیه و عراق و پاکستان و از دیگر سو کشورهایی مانند هندوستان و مصر و جمهوری خلق چین که مخالف غرب و وابستگی بودند، سر برآوردند.

مخصوصاً سیاستهای اتحاد جماهیر شوروی در اروپای شرقی و آسیای مرکزی مناقشاتی وسیع به وجود آورد و دربارة محکوم کردن استثمار با تمام ظواهر و جوانب آن ، توافق به دست آمد. در پایان اجلاس از بیانیه ها و تصمیمات اعلام شده ، چنین برمی آمد که کشورهای مخالفِ غرب و وابستگی بر اجلاس سلطه داشته اند. اجلاس باندونگ که با بیانیه ای ده مادّه ای ، در ٣ اردیبهشت /٢٤ آوریل به فعالیت خود پایان داد، موجب شد که کشورهای آسیایی ـ آفریقایی در زمینه سیاست بین المللی ، در سازمان ملل به صورت گروه مؤثری درآیند و در ١٣٤٠ ش / ١٩٦١، رسماً کشورهای غیرمتعهد را به وجود آورند.

کشورهای شرکت کننده در اجلاس باندونگ عبارت بودند از: اردن ، افغانستان ، اندونزی ، ایران ، برمه ،

پاکستان ، تایلند (سیام )، ترکیه ، چین ، حبشه (اتیوپی )، ژاپن ، ساحل طلا (غنا)، سودان ، سوریه ، سیلان (سری لانکا)، عراق ، عربستان سعودی ، فیلیپین ، کامبوج ، لائوس ، لبنان ، لیبریا، لیبی ، مصر، نپال ، ویتنام جنوبی ، ویتنام شمالی ، هندوستان و یمن .

منابع :

(١) The Encyclopaedia Americana, NewYork ١٩٢٨, s.v Bandung by Frederick L.Wernstedt ibid, s.v. "Bandung Conference" (by James R. Shirley;
(٢) Encyclopaedia Britannica, Chicago ١٩٧٢, s.v. "Bandung;
(٣) Encyclopaedia Universalis, Paris ١٩٨٠, s.v. "Bandoung;
(٤) Ensiklopedi Indonesia, Jakarta ١٩٨٠, s.v. "Bandung";
(٥) Mehmet Gonlubol, Haluk Ulman, "I kinci Dunya Sava â í 'ndan Sonra Turk Di í Politikasi (١٩٤٥-١٩٦٥), Olaylarla Turk D isí Politikas i , Ankara ١٩٨٢, I, ٢٨٣-٢٨٦;
(٦) Java , edPeter Hutton, Singapore ١٩٧٨, ١٥٠-١٥٧;
(٧) D.Kimche, The Afro- Asian Movement, Jerusalem ١٩٧٣, ٥٩-٧٩;
(٨) M.C. Ricklefs, A history of modern Indonesia , Hong Kong ١٩٨١, ١٤٨-١٥٠.

/ د. ا. د. ترک / داوود دورسون