دانشنامه جهان اسلام - بنیاد دائرة المعارف اسلامی - الصفحة ٢٠٨٠
بوشهری ، محمد شفیع ، عالم جامع شیعی قرن سیزدهم و چهاردهم . در ١٢٧٠، در کازرون متولد شد و تحت تربیت پدرش ، سیدمحمدتقی موسوی ، از زاهدان و عابدان بزرگ عصر خویش ، پرورش یافت . در ١٢٩١ با پدرش به بوشهر رفت و از آنجا به عتبات عراق مشرف گردید و در سامرا نزد سید محمدحسن شیرازی (١٢٣٠ـ١٣١٢) معروف به «میرزای بزرگ »، به تحصیل فقه و اصول پرداخت و از شاگردان سرشناس میرزا شد. بوشهری در طب نیز اطلاعات وسیعی کسب کرد به طوری که معالجات عجیبی از او مشاهده می شد. وی در حوزة درس عده ای از فضلا، از جمله میرزاعلی آقا، فرزند میرزای شیرازی ، نیز حاضر می شد، و تا ١٣١٠ در سامرا بود و همان سال به بوشهر بازگشت . در بوشهر به تدریس و نشر احکام پرداخت و مرجع امور مردم از خاص و عام گردید. در ١٣٢٩ با خانواده اش به زیارت عتبات رفت و در نجف بیمار شد و روز هفتم ربیع الاول همان سال وفات یافت و در وادی السلام به خاک سپرده شد. وی در فقه و اصول بسیار متبحر بود و تألیفاتی از او باقی مانده است .
فرزندش ، سید محمدتقی ، از فضلای سرشناس به شمار می رفت و از شاگردان میرزا محمدتقی شیرازی و علاّ مه حاج حسن کُبّه بود. فرزند دیگر بوشهری ، سید محمد مهدی ، نه ماه پس از پدر در سامرا درگذشت و همانجا مدفون شد (آقابزرگ طهرانی ، ١٤٠٤، جزء١، قسم ٢، ص ٨٤٠ـ٨٤١؛ همو، ١٣٦٢ش ، ص ١٤٧ـ١٤٨).
منابع :
محمدمحسن آقابزرگ طهرانی ، طبقات اعلام الشیعة ، جزء١:
(١) نقباء البشر فی القرن الرابع عشر ، مشهد ١٤٠٤؛
(٢) همو، میرزای شیرازی : ترجمة هدیة الرازی الی الامام المجدد الشیرازی ، تهران ١٣٦٢ ش .
/ داود الهامی /