شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٣١٥ - ثلث
١) عيسى (ع) فقط فرزند مريم عليها السلام بود«إِنَّمَا اَلْمَسِيحُ عِيسَى اِبْنُ مَرْيَمَ»اين تعبير (ذكر نام مادر عيسى در كنار نام او) كه در شانزده مورد از قرآن مجيد آمده است، خاطرنشان مىسازد كه مسيح (ع) همچون ساير افراد انسان در رحم مادر قرار داشت و دوران جنينى را گذراند و همانند ساير افراد بشر متولد شد، شير خورد و در آغوش مادر پرورش يافت، يعنى تمام صفات بشرى در او بود چگونه ممكن است چنين كسى كه مشمول و محكوم قوانين طبيعت و تغييرات جهان ماده است خداوندى ازلى و ابدى باشد! - مخصوصا كلمۀ «انّما» كه در آيۀ مورد بحث آمده است به اين توهم نيز پاسخ مىگويد كه اگر عيسى (ع) پدر نداشت مفهومش اين نيست كه فرزند خدا بود، بلكه فقط فرزند مريم بود!.
٢) عيسى (ع) فرستادۀ خدا بود (رسول اللّه) - اين موقعيت نيز تناسبى با الوهيت ندارد، قابل توجه اين كه سخنان مختلف مسيح (ع) كه در اناجيل كنونى نيز قسمتى از آن موجود است همگى حاكى از نبوت و رسالت او براى هدايت انسانهاست، نه الوهيت و خدايى او.
٣) عيسى (ع) «كلمۀ» خدا بود كه به مريم القا شد «و كلمته القاها الى مريم» در چند آيۀ قرآن از عيسى (ع) تعبير به «كلمه» شده است و اين تعبير به خاطر آن است كه اشاره به مخلوق بودن مسيح (ع) كند، همانطور كه كلمات مخلوق ماست، موجودات عالم آفرينش هم مخلوق خدا هستند و نيز همانطور كه كلمات، اسرار درون ما را بيان مىكند و نشانهاى از صفات و روحيات ماست، مخلوقات اين عالم نيز روشنگر صفات جمال و جلال خدايند، بههمينجهت در چند مورد از آيات قرآن به تمام مخلوقات اطلاق «كلمه» شده است (مانند آيات ١٠٩ كهف و ٢٩ لقمان) منتها اين كلمات با هم تفاوت دارند بعضى بسيار برجسته و بعضى نسبة ساده و كوچكند، و عيسى (ع) مخصوصا از نظر آفرينش (علاوه بر مقام رسالت) برجستگى خاصى داشت، زيرا بدون پدر آفريده شد.
٤) عيسى روحى است كه از طرف خدا آفريده شد «و روح منه». اين تعبير كه در مورد آفرينش آدم و به يك معنى آفرينش تمام بشر نيز در قرآن آمده است اشاره به عظمت آن روحى است كه خدا آفريد و در وجود انسانها عموما و مسيح و پيامبران خصوصا قرار داد.
گرچه بعضى خواستهاند از اين تعبير سوءاستفاده كنند كه عيسى (ع) جزئى از خداوند بود و تعبير «منه» را گواه بر اين پنداشتهاند، ولى مىدانيم كه «من» در اين گونه موارد براى تبعيض نيست، بلكه به اصطلاح «من» نشويه است كه بيان سرچشمه و منشأ پيدايش چيزى مىباشد.