شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٦٥٣ - خبيث (بقره/ ٢٦٧ )
خوف پروردگار مىشود» نه اين كه از غضب او بىجهت بترسند، و نه اين كه در رحمت او شك و ترديد داشته باشند، بلكه اين ترس به خاطر درك مقام با عظمت خداست كه انسان در مقابل عظمت خائف مىشود[*].
ديگر اين كه: «آنها در برابر حوادث دردناكى كه در زندگيشان رخ مىدهد صبر و شكيبايى پيش مىگيرند».
عظمت حادثه هر قدر زياد و ناراحتى آن هر قدر سنگين باشد در برابر آن زانو نمىزنند، خونسردى خود را از دست نمىدهند از ميدان فرار نمىكنند، مأيوس نمىشوند، لب به كفران نمىگشايند و خلاصه ايستادگى مىكنند و پيش مىروند و پيروز مىشوند.
سوم و چهارم اين كه: «آنها نماز را بر پا مىدارند و از آنچه به آنها روزى دادهايم انفاق مىكنند».
از يكسو ارتباطشان با خالق جهان محكم است و ازسوىديگر پيوندشان با خلق خدا مستحكم.
و از اين توضيح به خوبى روشن مىشود كه مسئله «اخبات» و «تسليم و تواضع» كه از صفات ويژۀ مؤمنان است تنها جنبۀ درونى ندارد، بلكه بايد آثار آن در همه اعمال ظاهر و آشكار شود. (ج ٦٦/٩-٦٧، ج ١٠٣/١٤-١٠٤.)
خ ب ث
خبيث: (بقره/ ٢٦٧.)[**]
از مادّه «خبث» گرفته شده و به هر چيز پليد و ناپاك، اعم از قول و فعل و جسم كه در نزد شرع و عقل ناپسند بوده و نيز مكروه طبع انسان باشد، گفته مىشود.
در آيۀ مورد بحث، چگونگى اموالى كه بايد انفاق شود، تشريح شده است، مىفرمايد:
«اى كسانى كه ايمان آوردهايد از قسمتهاى پاكيزه اموالى كه (از طريق تجارت) به دست آوردهايد و از آنچه از زمين براى شما خارج ساختهايم (از منابع و معادن زيرزمينى)
(*)در زمينه انگيزههاى ترس و خوف از خدا، رجوع شود به تفسير نمونه، جلد ٧، صفحه ٨٦، ذيل آيۀ ٢، سورۀ انفال.
[**]... وَ لاٰ تَيَمَّمُوا اَلْخَبِيثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ...بقره/ ٢٦٧.