شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٤٣٧ - (حجرات/ ٧ )
ح
ح ب ب
حَبَّبَ:(حجرات/ ٧.)[*]
از «تحبيب» (محبوب ساختن) و در اصل از مادّۀ «حبّ» به معنى «دوست داشتن» است.
«راغب» در مفردات مىگويد: «محبّت» يعنى خواستن و تمايل به چيزى كه آن را خير مىپندارى (ميل طبع بهسوى چيز لذت دار) و آن بر سه وجه است:
١) محبّت و دوستى براى خرسند شدن و لذت بردن.
٢) محبّتى كه بر پايه بهرهمندى معنوى باشد.
٣) محبّت براى فضيلت و بزرگداشت.
آيۀ مورد بحث به يكى ديگر از مواهب بزرگ الهى به مؤمنان اشاره مىكند و مىگويد:
«... و لكن خداوند ايمان را محبوب شما قرار داده و آن را در دلهايتان زينت بخشيده، و (به عكس) كفر و فسق و گناه را منفور شما قرار داده است...» حجرات/ ٧.
در حقيقت اين تعبيرات اشاره لطيفى است به قانون «لطف» آن هم «لطف تكوينى».
خدا مىخواهد همۀ انسانها - بىآنكه تحت برنامۀ جبر قرار گيرند - با ميل و ارادۀ خود
[*]... وَ لٰكِنَّ اَللّٰهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ اَلْإِيمٰانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ اَلْكُفْرَ وَ اَلْفُسُوقَ وَ اَلْعِصْيٰانَ...حجرات/ ٧.