كنار و لبۀ آنند، زيرا يكى از معانى «حرف» لبۀ كوه و كنارۀ اشياء است و مى‌دانيم كسانى كه در لبۀ چيزى قرار گرفته‌اند مستقر و پا بر جا نيستند و با تكان مختصرى از مسير خارج مى‌شوند، چنين است حال افراد ضعيف الايمان كه با كوچك‌ترين چيزى ايمانشان بر باد فنا مى‌رود. (ج ٣٣/١٤.)

ح‌رق

لَنُحَرِّقَنَّهُ‌:(طه/ ٩٧.)[*]

از «تحريق» گرفته شده و به معنى «سوزاندن و به آتش كشيدن» است و گاه به معنى «ساييدن» آمده است. موضوع آيۀ مورد بحث دربارۀ سوزاندن گوساله‌اى است كه در زمان موسى (ع) به دست فردى به نام «سامرى» ساخته شده بود و آن هنگامى اتفاق مى‌افتد كه موسى (ع) براى گرفتن الواح تورات، مدت سى شب به كوه طور مى‌رود و بعد براى آزمايش مردم، مأموريت او ده شب تمديد مى‌شود، در اين هنگام مردى نيرنگ‌باز و فرصت طلب به نام «سامرى» از زينت آلات فرعونيان كه بعد از نجات بنى اسرائيل به يادگار مانده بود، گوساله‌اى مى‌سازد كه صداى مخصوصى از آن به گوش مى‌رسيد. او بنى اسرائيل را به پرستش آن دعوت مى‌كند.

اكثريت قاطع بنى اسرائيل به او مى‌پيوندند، هارون (ع) جانشين و برادر موسى (ع) با اقليتى بر آيين توحيد باقى مى‌مانند، موسى پس از بازگشت از كوه طور از مشاهدۀ اين صحنه شديدا ناراحت مى‌شود و آنها را سخت ملامت مى‌كند، امّا با مخالفت و لجاجت بنى اسرائيل مواجه مى‌شود. سرانجام پس ازآن‌كه در مقام عذرتراشى بر مى‌آيند موسى فرمان محكوميت «سامرى» را صادر مى‌كند و سه دستور دربارۀ او و گوساله‌اش مى‌دهد:

١) به او گفت: «بايد از ميان مردم دور شوى، با كسى تماس نگيرى و بهرۀ تو در باقيماندۀ عمرت اين است كه هركس به تو نزديك مى‌شود خواهى گفت: با من تماس

[*]... وَ اُنْظُرْ إِلىٰ إِلٰهِكَ اَلَّذِي ظَلْتَ عَلَيْهِ عٰاكِفاً لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ فِي اَلْيَمِّ نَسْفاً.«(موسى به سامرى گفت: اكنون) بنگر به معبودت كه پيوسته آن را پرستش مى‌كردى و ببين ما آن را قطعا مى‌سوزانيم، سپس ذرّات آن را به دريا مى‌پاشيم!» طه/ ٩٧.