آيات مورد بحث، مخصوصا به مرحلۀ نجات او و پيروزى او بر مشكلات و به دست آوردن مواهب ازدست‌رفته اشاره مى‌كند، تا درسى باشد براى همۀ مؤمنان در هر عصر و زمان كه در كام مشكلات فرومى‌روند، بخصوص مؤمنان مكّه كه به هنگام نزول اين آيات، سخت در محاصره دشمن بودند.

ايوب همانند ساير پيامبران به هنگام دعا براى رفع اين مشكلات طاقت فرسا نهايت ادب را در پيشگاه خدا به كار مى‌برد، حتى تعبيرى كه بوى شكايت بدهد نمى‌كند، تنها مى‌گويد: من گرفتار مشكلاتى شده‌ام و تو ارحم‌الراحمينى، حتى نمى‌گويد مشكلم را بر طرف فرما، زيرا مى‌داند او بزرگ است و رسم بزرگى را مى‌داند.

آيۀ بعد مى‌گويد: «به دنبال اين دعاى ايوب، خواسته‌اش را اجابت كرديم و رنج و ناراحتى او را برطرف ساختيم و خانوادۀ او را بازگردانديم و همانندشان را به آنها افزوديم، تا رحمتى از ناحيۀ ما بر آنها باشد و هم يادآورى و تذكرى براى عبادت‌كنندگان پروردگار».

و به اين ترتيب بايد مسلمانان بدانند مشكلات هر قدر زياد باشد و گرفتاريها هر قدر فراوان، دشمنان هر قدر فشرده باشند و نيروهاشان متراكم، باز با گوشه‌اى از لطف پروردگار همۀ اينها برطرف شدنى است، نه تنها زيانها جبران مى‌شود، بلكه گاهى خداوند به عنوان پاداش صابران، همانند آنچه از دست رفته نيز برآن مى‌افزايد و اين درسى است براى همه مسلمانان مخصوصا مسلمانانى كه به هنگام نزول اين آيات سخت در محاصرۀ دشمن و انبوه مشكلات بودند.

در حديثى از امام صادق (ع) مى‌خوانيم: «كسى پرسيد بلايى كه دامنگير ايّوب شد براى چه بود؟» امام صادق (ع) پاسخى فرمود كه خلاصه‌اش چنين است:

بلايى كه بر ايوب وارد شد به خاطر اين نبود كه كفران نعمتى كرده باشد، بلكه به عكس به خاطر شكر نعمت بود كه ابليس بر او حسد برد و به پيشگاه خدا عرضه داشت اگر او اين‌همه شكر نعمت تو را به جا آورد، به خاطر آن است كه زندگى وسيع و مرفهى به او داده‌اى و اگر مواهب مادى دنيا را از او بگيرى هرگز شكر تو را به جا نخواهد آورد.

مرا به دنياى او مسلط كن تا معلوم شود كه مطلب همين است.

خداوند براى اين كه اين ماجرا سندى براى همۀ رهروان راه حق باشد، به شيطان اين