شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ١٦ - زادگاه ابراهيم
گفتهاند كه «ابد» به صورت «آباد» جمع بسته شده است. اين ويژگيها براى اسم جنس است كه در بعضى اوقات جمع بسته مىشود. ازاينرو، گروهى معتقدند كه جمع ابد به صورت آباد، از سوى «مولّدين»[*]است كه در زبان عرب اصيل نيست.
و نيز گفته شده: اَبَدٌ، اُبْدٌ و اُبيدٌ يعنى پيوسته و دائم كه براى تأكيد بهكاررفتهاست.
تَأَبَّدَ الشّىء: «آن چيز پايدار شد و باقى ماند» و در مورد چيزى به كار مىرود كه مدت درازى باقى بماند. واژۀ «ابد» به معنى «غضب» نيز تفسير شده است. («راغب»، مفردات.)
ابراهيم
ابراهيم: (سورۀ ابراهيم، آيه ٣٥.)[**]
(من اعلام القرآن) زندگى «ابراهيم (ع)» را در سه دورۀ مشخص مىتوان مطرح كرد:
(١) دوران قبل از نبوت (٢) دوران نبوت و مبارزه با بتپرستان در بابل (٣) دوران هجرت از بابل و تلاش و كوشش در سرزمين مصر و فلسطين و مكّه
زادگاه ابراهيم
ابراهيم در سرزمين «بابل» كه از سرزمينهاى شگفتانگيز جهان بود و حكومتى نيرومند و در عين حال ظالم و جبّار برآن سلطه داشت، تولّد يافت[١].
ابراهيم در زمانى چشم به جهان گشود كه نمرود بن كنعان، آن پادشاه جبار و ستمگر بر بابل حكومت مىكرد و خود را خداى بزرگ بابل مىدانست. البته مردم بابل تنها اين يك بت را نداشتند، بلكه در عين حال بتهايى با اشكال گوناگون داشتند كه از مواد مختلف ساخته و پرداخته بودند و به نيايش در مقابل آنها مشغول مىشدند.
[*]در ادبيات عرب، مانند ادبيات فارسى معاصر، «مولّدين» يعنى نوپردازان، و آنها كسانى هستند كه در قواعد و اصول ادبيات تصرّف مىكنند
[**]وَ إِذْ قٰالَ إِبْرٰاهِيمُ رَبِّ اِجْعَلْ هَذَا اَلْبَلَدَ آمِناً... «(به ياد آوريد) زمانى را كه «ابراهيم» گفت پروردگارا! اين شهر (مكه) را شهر امنى قرار ده...» ابراهيم/ ٣٥.
[١] بعضى از مورخان محل ولادت او را شهر «اور» از كشور بابل دانستهاند.