«و به ياد آور اسماعيل و اليسع و ذا الكفل را كه همه از اخيار (نيكان) بودند»(وَ كُلٌّ مِنَ اَلْأَخْيٰارِ)هريك از آنها الگو و اسوه‌اى در صبر و استقامت و اطاعت فرمان خدا بودند، مخصوصا اسماعيل كه آماده شد جان خود را فداى راه او كند به همين دليل «ذبيح اللّه» ناميده شد، با پدرش ابراهيم در بناى خانۀ كعبه و گرم كردن اين كانون بزرگ و رسالتهاى ديگر همكارى فراوان داشت، توجه به زندگى آنان براى پيامبر اسلام (ص) و همۀ مسلمين الهامبخش است و مطالعۀ زندگى اين چنين مردان بزرگ به زندگى انسانها جهت مى‌دهد، روح تقوا و فداكارى و ايثار را در آنها زنده مى‌كند و در برابر مشكلات و حوادث سخت مقاوم مى‌سازد.

تعبير به«كُلٌّ مِنَ اَلْأَخْيٰارِ»با توجه به اين كه همين توصيف (الاخيار) عينا دربارۀ ابراهيم و اسحاق و يعقوب (در آيه قبل) به عنوان آخرين صفت آمده بود ممكن است اشاره به اين باشد كه اين سه پيامبر نيز داراى تمام اوصاف سه پيامبر پيشين بودند، چرا كه «خير مطلق» معنى وسيعى دارد كه هم «نبوت» را شامل مى‌شود و هم توجه به سراى آخرت و هم مقام عبوديت و علم و قدرت را. (ج ٣١٠/١٩.)

الخيرات: (توبه/ ٨٨.)[*]

كلمۀ «الخيرات» به اصطلاح «صيغۀ جمع توأم با الف و لام» است و عموميت از آن استفاده مى‌شود، تعبير جامعى است كه هرگونه موفقيت و پيروزى و موهبت و خيرى را اعم از مادى و معنوى شامل مى‌شود.

آيۀ مورد بحث مى‌فرمايد:

«امّا پيامبر و آنها كه با او ايمان آوردند با اموال و جانهاى خود در راه خدا جهاد كردند (و سرانجام كارشان اين شد كه) انواع نيكيها و سعادتها و پيروزيها و خيرات مادى و معنوى (در اين جهان و جهان ديگر) نصيبشان است(وَ أُولٰئِكَ لَهُمُ اَلْخَيْرٰاتُ‌)و گروه رستگاران همينها هستند»وَ أُولٰئِكَ هُمُ اَلْمُفْلِحُونَ‌. توبه/ ٨٨.

(من ملوك الحمير.

[*]لٰكِنِ اَلرَّسُولُ وَ اَلَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ جٰاهَدُوا بِأَمْوٰالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ وَ أُولٰئِكَ لَهُمُ اَلْخَيْرٰاتُ وَ أُولٰئِكَ هُمُ اَلْمُفْلِحُونَ‌.توبه/ ٨٨.