شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٢٥١ - بهتان (نساء/ ١١٢ )
از مهمترين عوامل پيروزى در برابر دشمن انسجام و به هم پيوستگى صفوف در ميدان نبرد است، نه تنها در نبردهاى نظامى كه در نبرد سياسى و اقتصادى نيز جز از طريق وحدت كارى ساخته نيست.
در حقيقت قرآن دشمنان را به سيلاب ويرانگرى تشبيه مىكند كه تنها با سدّ فولادين آنها را مىتوان مهار كرد، تعبير به «بنيان مرصوص» جالبترين تعبيرى است كه در اين زمينه وجود دارد، در يك بنا يا سدّ عظيم هركدام از اجزاء نقشى دارند، ولى اين نقش در صورتى مؤثر مىشود كه هيچگونه فاصله و شكاف در ميان آنها نباشد و چنان متحد شوند كه گويى يك واحد بيش نيستند، همگى تبديل به يكدست و يكمشت عظيم و محكم شوند كه فرق دشمن را در هم مىكوبد و متلاشى مىكند! (ج ٦٤/٢٤ و ٦٥.)
بهت
بهتان: (نساء/ ١١٢.)[*]
به معنى «دروغ بستن» و نيز دروغى بزرگ و زشت كه شنونده را مبهوت مىسازد.
با توجه به آيۀ مورد بحث، تهمت زدن به بىگناه از زشتترين كارهايى است كه اسلام آن را به شدت محكوم ساخته است، اين آيه و روايات متعدد اسلامى كه دربارۀ اين موضوع وارد شده، نظر اسلام را در اين زمينه روشن مىسازد، امام صادق (ع) از حكيمى چنين نقل مىكند:
«تهمت زدن به بىگناه از كوههاى عظيم نيز سنگينتر است![١]».
تهمت زدن به افراد بىگناه با روح ايمان سازگار نيست، چنان كه از امام صادق (ع) نقل شده است:
«كسى كه برادر مسلمانش را متهم كند، ايمان در قلب او ذوب مىشود همانند ذوب
[*]وَ مَنْ يَكْسِبْ خَطِيئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَرِيئاً فَقَدِ اِحْتَمَلَ بُهْتٰاناً وَ إِثْماً مُبِيناً. «و كسى كه خطا يا گناهى مرتكب شود سپس بىگناهى را متهم سازد بار بهتان و گناه آشكارى بر دوش گرفته است» نساء/ ١١٢.
[١] سفينة البحار، جلد اول، مادّۀ «بهت».