شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ١٤٥ - ايكة (شعراء/ ١٧٦ )
(ج ٣٧٢/٢٢.)ذَا اَلْأَيْدِ:در آيۀ ١٧ سورۀ ص)[*]راجع به «داود» است كه با توجه به مطالب يادشده، به هر دو معنى آمده است، زيرا نيروى جسمانىاش در حدى بود كه در ميدان جنگ بنى اسرائيل با جالوت جبار ستمگر با يك ضربۀ نيرومند بهوسيلۀ سنگى كه از فلاخن رها كرد جالوت را از بالاى مركب به روى خاك افكند و در خون خود غلتيد.
بعضى نوشتهاند سنگ سينۀ او را شكافت و از آن طرف بيرون آمد! و از نظر قدرت سياسى، حكومتى نيرومند داشت كه با قدرت تمام در برابر دشمنان مىايستاد، حتى گفتهاند در اطراف محراب عبادت او هزاران نفر، شب تا به صبح به حال آمادهباش بودند! و از نظر قدرت معنوى و اخلاقى و نيروى عبادت چنان بود كه بسيارى از شب را بيدار بود و به عبادت پروردگار مشغول، و نيمى از روزهاى سال را روزه مىگرفت.
از نظر نعمتها، خداوند انواع نعم ظاهرى و باطنى را به او ارزانى داشته بود، خلاصه اين كه داود مردى بود نيرومند در جنگها، در عبادت، در علم و دانش و در حكومت، و هم صاحب نعمت فراوان. (ج ٢٣٧/١٩.)
ا ى ك
ايكة: (شعراء/ ١٧٦.)[**]
(من اعلام القرآن) در اصل به معنى محلى است كه درختان در هم پيچيده دارد كه در فارسى از آن به «بيشه» تعبير مىكنيم، سرزمينى كه نزديك «مدين» قرار داشت و
(طبرسى در مجمع البيان هر دو معنى را براى«أيد»ذكر كردهايم.
[*]... وَ اُذْكُرْ عَبْدَنٰا دٰاوُدَ ذَا اَلْأَيْدِ إِنَّهُ أَوّٰابٌ.«... و به خاطر بياور بندۀ ما داود صاحب قدرت و توبهكار را» ص/ ١٧.
[**]كَذَّبَ أَصْحٰابُ اَلْأَيْكَةِ اَلْمُرْسَلِينَ. «اصحاب ايكه (شهرى نزديك مدين) رسولان (خدا) را تكذيب كردند» شعراء/ ١٧٦.