در حالى كه بعضى آن را اشاره به همان دو ميوه معروف مى‌دانند كه خواص غذايى و درمانى فوق‌العاده زيادى دارد، بعضى ديگر معتقدند كه منظور از آن، دو كوهى است كه شهر «دمشق» و «بيت المقدس» بر آنها قرار گرفته، چرا كه اين دو محل سرزمين قيام بسيارى از انبيا و پيامبران بزرگ خداست.

بعضى نيز گفته‌اند نامگذارى اين دو كوه به نام «تين» و «زيتون» به خاطر اين است كه بر يكى از آنها درختان انجير مى‌رويد و بر ديگرى درختان زيتون.

بعضى نيز تين را اشاره به دوران آدم دانسته‌اند، چرا كه لباسى كه آدم و حوا در بهشت پوشيدند از برگ درختان انجير بود و زيتون را اشاره به دوران نوح مى‌دانند، زيرا در آخرين مراحل طوفان، نوح كبوترى را رها كرد تا دربارۀ پيدا شدن خشكى از زير آب جستجو كند، او با شاخۀ زيتونى بازگشت و نوح فهميد كه طوفان پايان گرفته و خشكى از زير آب ظاهر شده است (لذا شاخۀ زيتون رمز صلح و امنيت است).

بعضى نيز «تين» را اشاره به مسجد نوح كه بر كوه جودى بنا شد مى‌دانند و زيتون را اشاره به بيت المقدس.

ولى ظاهر آيه در بدو نظر همان دو ميوۀ معروف است، اما با توجه به سوگندهاى بعد[**]مناسب دو كوه يا دو مركز مقدس و مورد احترام مى‌باشد.

لذا در حديثى از پيغمبر اكرم (ص) مى‌خوانيم كه خداوند از ميان شهرها، چهار شهر را برگزيد و دربارۀ آنها فرمود:

و التّين و الزّيتون و طور سينين و هذا البلد الأمين: «تين» مدينه است و «زيتون» بيت المقدس و«طُورِ سِينِينَ‌»كوفه و«هٰذَا اَلْبَلَدِ اَلْأَمِينِ‌»مكه است[١]. (ج ١٣٩/٢٧.)

[**]وَ طُورِ سِينِينَ‌،وَ هٰذَا اَلْبَلَدِ اَلْأَمِينِ‌.«و سوگند به«طُورِ سِينِينَ‌»و قسم به اين «شهر أمن» (مكه)» تين/ ٢ و ٣.

[١] تفسير نور الثقلين، ج ٦٠٦/٥، حديث ٤ - درست است كه در آن زمان «كوفه» به صورت يك شهر بزرگ نبود، ولى با توجه به عبور شط فرات از آن سرزمين، مسلما در آن زمان آباديهاى فراوانى در آنجا وجود داشته است، «از تواريخ استفاده مى‌شود كه قبل از اسلام در آنجا نيز شهرى وجود داشته». «دائرة‌المعارف مصاحب، جلد ٢، ماده كوفه»