اجتهاد و تقلِید: عبادت مکلف جاهل به حکم شرعِی، در صورت عدم مطابقت با واقع صحِیح نِیست و در صحت عبادات جاهل مقصرِی که به جهل خويش التفات دارد، در صورت مطابقت با واقع ِیا فتواِی مجتهدِی که باِید از وِی تقلِید مِیکرده، اختلاف است؛ لِیکن در جاهل قاصر، بسِیارِی بر صحت عبادات وِی در فرض مطابقت با واقع ِیا فتواِی مجتهدِی که باِید از وِی تقلِید مِیکرده، تصرِیح کرده اند.(١) چنانچه براِی نمازگزار در اثناِی نماز مسئله اِی رخ دهد که جاهل به حکم آن باشد، مِیتواند با اِین قصد که بعد از نماز حکم آن را بپرسد و در صورت مخالف با واقع بودن آنچه به جا آورده، نمازش را اعاده کند، بنا را بر ِیک طرف بگذارد، ِیعنِی نماز را ادامه دهد و تمام کند ِیا از همانجا قطع کند و پس از آگاهِی از مسئله، آن را از اول بخواند. در صورت ادامه نماز، چنانچه عملش مطابق با واقع بوده، نِیاز به اعاده ندارد.(٢) البته اگر امکان احتِیاط بوده، باِید احتِیاط کند، مانند اِینکه شک کند آِیا سوره در نماز واجب است ِیا نه؟ در اِین صورت، بنا بر دِیدگاه مشهور که ادعاِی اجماع نِیز شده، مبنِی بر حرمت قطع نماز از روِی اختِیار، باِید به احتِیاط عمل کند و سوره را بخواند و نمِیتواند نماز را بشکند.(٣)