اِین عنوان از اصطلاحات علم رجال (←رجال؛ علم) است که به مناسبت به فقه راه ِیافته است. مناوله عبارت است از دادن کتاب به شاگرد؛ با اجازه نقل از آن، مانند آنکه بگوِید: رواِیات اِین کتاب را از من رواِیت کن و ِیا بدون اجازه نقل.(١) به مناوله همراه با اجازه «عَرضُ المناولة» گفته مِیشود.(٢)

(← تحمل حدِیث)

(١) لوامع صاحبقرانِی ١/ ٦٦ ؛ روضة المتقِین ١/ ٢٦.

(٢) نهاية الدراية (سيد حسن صدر ٤٦٤.

منبر

منبر: صندلِی مانندِی معمولا داراِی چند پله، وِیژه وعظ و خطابه.

از آن به مناسبت در بابهاِی صلات، حج و قضاء نام برده اند.

بنابر مشهور، مستحب است مؤذن پس از نشستن امام جمعه بر منبر براِی اِیراد خطبه، اذان بگوِید.(١)

مستحب است امام جمعه بر بلندِی اِی همچون منبر، اِیراد خطبه کند.(٢) بنابر مشهور مستحب است امام جمعه پس از بالا رفتن بر منبر، رو به نماز گزاران کرده و بر آنان سلام کند؛(٣) سپس قبل از آغاز به خطبه، روِی پله اِی از منبر که بالاتر از پله اِی است که خطِیب جمعه روِی آن مِی اِیستد، بنشِیند تا مؤذن از اذان فارغ شود. (٤)

از با فضِیلت ترِین زمانها براِی دعا کردن، زمان فرود امام جمعه از منبر تا برپاِیِی نماز جمعه است.(٥)

جابه جاِیِی منبر از مسجد به صحرا براِی اِیراد خطبه نماز عِیدِین (←نماز عِید) کراهت دارد و مستحب است براِی اِیراد خطبه نماز عِیدِین در صحرا از گِل، همانند منبر ساخته شود رد تا امام بر آن باِیستد و خطبه بخواند؛(٦) لِیکن در نماز استسقا (← نماز باران) بردن منبر به صحرا مستحب است. (٧)

تحوِیل عبا (پشت و رو کردن ِیا سر و ته کردن آن) هنگام قرار گرفتن بر منبر در نماز باران و نِیز گفتن صد مرتبه تحمِید، تکبِیر، تسبِیح و تهلِیل، بر فراز منبر، بـر امام مستحب است. (٨)

(←منبر پِیامبر) (← مسئله منبريه)