عنوان فوق بر گرفته از قرآن کرِیم است که درباره خواستگارِی از زنان در حال عده (←عده) مِی فرماِید: «(لاجُناحَ عَلَيْكُم فما عَرَّضتُم بِهِ مَن خِطَبَةَ النِّسَاءِ أو أكننم مِن أَنفُسِكُم عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُم سَتَذْكُرُونَهُنَّ وَلَكِن لا تُواعِدُوهُنَّ سِراً الا أن تَقُولُوا قَولاً مَعرُوفاً)؛(١) گناهِی بر شما نِیست در آنچه که به کناِیه از خواستگارِی زنان (در عده) اظهار مِیکنِید ِیا (قصد ازدواج با آنان را) در دلتان پنهان مِی.دارِید. خدا مِیداند که شما به زودِی آنها را ِیاد خواهِید کرد؛ لِیکن با آنها در پنهانِی و خلوت قرار ازدواج مگذارِید، مگر آنکه گفتارِی پسندِیده بگوِیِید». از اِین عنوان در باب طلاق سخن گفته اند.

آِیه شرِیفه، تعرِیض به خواستگارِی (←خواستگارِی) زنان در عده را جاِیز شمرده است. مقصود از عده، عده وفات ِیا عده طلاق باِین است (←تعرِیض)؛ لِیکن از مواعده و قرار پنهانِی نهِی کرده است. برخِی سر در آِیه شرِیفه را کناِیه از آمِیزش و الفاظ قبِیح کـه آشکارا ذکر نمِی شوند، دانسته اند. بنابر اِین، مراد از مواعده سرِی که از آن نهِی شده، خلوت کردن با زن در حال عده و سخن گفتن با الفاظ رکِیک و قبِیح با او خواهد بود، مانند اِینکه به زن در حال عده بگوِید: نحوه آمِیزش من، رضاِیت تو را جلب مِیکند ِیا اِینکه من زِیاد آمِیزش مِیکنم. (٢) چنان که مفاد بعضِی رواِیات اشاره به اِین است که مردان در گذشته، در خلوت با سخنان رکِیک و زشت تعرِیض به خواستگارِی از زنان در عده مِیکردند و