حکم: نقره از جهات مختلف داراِی احکامِی متفاوت است. به لحاظ ظرف بودن (ظرف تهِیه شده از نقره) داراِی احکامِی وِیژه است، از قبِیل حرمت خوردن و آشامِیدن، از آن و بنابر مشهور، حرمت استفاده از آن در غِیر خوردن و آشامِیدن، همچون وضو گرفتن از آب درون آن؛ بلکه نگهدارِی آن و بنابر قولِی، بطلان وضو با آب درون آن و بنابر مشهور، کراهت استفاده از ظرف مفضّض (ظرف آبکارِی شده با نقره ِیا ظرفِی که قطعاتِی از نقره در آن به کار رفته است) (←ظرف).

نقره به لحاظ ضرب سکه از آن (نقره مسکوک = درهم) داراِی احکامِی وِیژه است، مانند لزوم نقد بودن معامله در صورت معامله نقره در بـرابـر نقره (← صرف بيع) و وجوب زکات در آن، در صورت رسِیدن به حد نصاب (←زکات) (←درهم) و به لحاظ معدنِی بودن، داراِی احکامِی همچون عدم صحت سجده بر آن و وجوب خمس آن است (←معدن).

ساِیر احکام: بنابر مشهور، نقره همچون طلا، مثلِی به شمار مِیرود. بنابر اِین، در دِیون و ضمانات، مثل آن بر ذمه ثابت مِیشود(١) (← مثلِی)

چنانچه نقره با فلزِی دِیگر آمِیخته شود و مقدار آن نامعلوم باشد، فروختن آن در برابر نقره خالص جاِیز نِیست؛ لِیکن در برابر نقره آمِیخته با فلزِی دِیگر جاِیز و معامله صحِیح است. (٢)