نماز در مِیان جمعِیتِی ِیا زِیر باران شدِید که نماز گزاردن در آنجا در معرض ناتمام ماندن است و اطمِینان به اتمام آن در آن مکان وجود ندارد، جاِیز نخواهد بود؛ (١٨) لِیکن جمعِی گفته اند: اگر امِید به اتمام نماز وجود داشته باشد، شروع کردن به نماز جاِیز است و در صورتِی که نماز با شراِیط و واجباتش به اتمام برسد، صحِیح خواهد بود.(١٩)

د. خطر جانِی نداشتن توقف در آن مکان: شرط دِیگر مکان نمازگزار اِین است که توقف در آنجا به جهتِی براِی نمازگزار خطر جانِی نداشته باشد، مانند ماندن زِیر سقف ِیا دِیوارِی که در حال رِیزش است. بنابر اِین، نماز در اِین مکان باطل است. (٢٠) برخِی اِین شرط را نپذِیرفته و نماز در چنِین مکانِی را صحِیح، هر چند اصل توقف در آنجا را حرام دانسته اند (٢١)

ه. حرام نبودن اِیستادن بر آن: از دِیگر شراِیط مکان نمازگزار بنابر قول برخِی اِین است که اِیستادن بر آن حرام نباشد، مانند نماز گزاردن روِی زمِینِی که قرآن بر آن نوشته شده ِیا روِی قبر معصوم علِیه السلام که هتک حرمت به آن محسوب مِیشود.(٢٢) برخِی اِین شرط را شرط مکان نمازگزار ندانسته و گفته اند: هر چند پا نهادن بر چنِین مکانِی مصداق هتک حرمت و حرام است؛ لِیکن نماز بر آن صحِیح مِیباشد. (٢٣)

و. امکان به جا آوردن افعال نماز در آن مکان وجود داشته باشد: ششمِین شرط مکان نمازگزار اِین است که امکان به جا آوردن افعال نماز بر حسب حال نمازگزار در آن وجود داشته باشد. بنابر اِین، نماز گزاردن در مکانِی که سقف آن کوتاه باشد؛ به گونه اِی که اِیستادن ممکن نباشد ِیا جاِی تنگ به گونه اِی که امکان رکوع و سجود به نحو صحيح وجـود نداشته باشد، جاِیز نِیست. (٢٤) برخِی گفته اند: شمردن آن به عنوان شرطِی از شراِیط مکان نمازگزار، در کنار وجـوب افعال واجب، صحِیح نِیست؛ بلکه آنچه واجب است به جا آوردن افعال واجب و رعاِیت شراِیط معتبر در نماز در حال اختِیار است. (٢٥)