در جمع دوستان، نگاهش را مِیان آنان مساوِی تقسِیم کند و در حضور جمع پاهاِیش را دراز نکند. حالت حشمت و حرمت مِیان خود و دوستانش را حفظ کند و از نام و کنِیه و نسب و حال همراه و همنشِین خود بپرسد.

نسبت به دِیگران از نِیرنگ و غش و خِیانت بپرهِیزد. دروغ، هرچند به شوخِی نگوِید. خلف وعده نکند و از نفاق و دوروِیِی بپرهِیزد. مسلمانِی را سبک نشمارد و او را مورد اهانت و تحقِیر قرار ندهد و به او ناسزا نگوِید و طعنه نزند و او را نترساند و کِینه اش را به دل نگِیرد و نه تنها غِیبت او را نکند؛ بلکه حتِی غِیبت او را گوش ندهد و غِیبت کننده را از غِیبت او بازدارد. به او تهمت نزند و از گمان بد بردن به او اجتناب ورزد. خبر چِینِی نکند. از سرزنش مسلمانان بپرهِیزد و عِیوب آنان را براِی اِینکه اِیشان را به آن عِیوب سرزنش کند، به ِیاد نسپارد و شمارش نکند. (٣)

مستحب است انسان هنگام دِیدن صاحب بلا ِیا آفتِی، خدا را بر سلامت بودن از آن بلا ِیا آفت به آهستگِی ستاِیش کند. (٤)

معاشرت با خوِیشان: در آِیات و رواِیات بسِیار بر حسن معاشرت با پدر و مادر و نِیکِی کردن به اِیشان تأکِید شده است، تا جاِیِی که قرآن کرِیم همپاِی سفارش به توحِید و بندگِی خداوند، به احسان و نِیکِی به پدر و مادر و دورِی از رفتار ناشاِیست در برابر اِیشان توصِیه کرده است. (٥)

در رواِیتِی، نگاه به پدر و مادر عبادت شمرده شده است(٦) (← والدِین). همچنِین در آِیات و رواِیات، بر صله رحم(← صله رحم) و حسن سلوک نسبت به بستگان و خوِیشاوندان تأکِید شده است. در قرآن كريم قطع رحم، همپاِی افساد در زمِین دانسته و از آن نکوهش شده است.(٧)

در رواِیتِی از امام باقر عليه السلام آمده است: صله رحم اعمال انسان را پاک، اموال را افزون، بلا را دفع و حسابرسِی را آسان مِیکند و اجل را بـه تأخِیر مِی اندازد.(٨)