نامزدِی به مرحله اِی از آشناِیِی زن و مرد اطلاق مِیشود که مرد از زن خواستگارِی و زن موافقت کرده باشد. بعد از اِین مرحله، هر ِیک از آن دو نامزد دِیگرِی خوانده مِیشود. نامزدِی به معناِی ِیاد شده، اصطلاحِی عرفِی است که در حقوق مدنِی آمده است(١) و در استفتائات از بعض احکام مرتبط با آن سخن رفته است.

حکم: نامزدِی، قرار و توافقِی ابتداِیِی براِی ازدواج در آِینده است و براِی هِیچ ِیک از دو طرف، تعهد و الزامِی اِیجاد نمِیکند و هر ِیک مِیتواند قرار نامزدِی رابر هم زند.

نامزدِی بدون عقد ازدواج، موجب محرمِیت مرد و زن به همدِیگر نِیست؛ از اِین رو، احکام نامحرم از قبِیل حرمت نگاه کردن از روِی شهوت، تماس بدنِی و غِیر آن در دوران نامزدِی ثابت خواهد بود(٢) (← نامحرم).

هداِیاِیِی که مرد و زن در دوران نامزدِی از ِیکدِیگر درِیافت مِیکنند، در صورت سامان نِیافتن زندگِی و ختم نشدن به ازدواج، دو طرف -در صورتِی که از ارحام نباشند ـ با وجود عين مالِ هدِیه داده شده، مِی توانند آن را پس بگِیرند و با نبود عِین مال، چِیزِی بر عهده آنان نِیست و مطالبه قِیمت آن از سوِی اهدا کننده جاِیز نمِیباشد.(٣)

(←خواستگارِی)

(١) حقوق مدنِی (امامِی) ٤/ ٢٧٠.

(٢) استفتائات جدِید (تبرِیزِی) ٢/ ٣٣٠ ؛ استفتائات (بهجت) ٤/ ٧ -٨.

(٣) استفتائات (بهجت) ٣/ ٣٨٨ ؛ استفتائات جدِید (مکارم) ١/ ٢٣٨.

نامصه

نامِصه: زن آراِیشگر بندانداز به صورت.

عنوان «نامصه» ِیا «مُنتَمصه» در حدِیثِی از رسول خدا صلّى الله عليه و آله آمده است.(١) نامصه اسم فاعل از «نَمص» به معناِی کندن مو و منتمصه اسم فاعل از باب افتعال از انتماص گرفته شده است. نامصه زن آراِیشگرِی را گوِیند که