معاشرت با همسر: در آِیات رواِیات به خوش رفتارِی مِیان زن و شوهر دستور داده شده است. بنابر اِین، هر ِیک از آن دو باِید از سخن ِیا رفتارِی که موجب ناراحتِی دِیگرِی شود، بپرهِیزد و حقوقِی را که نسبت به او بر عهده دارد ادا نماِید، بدون آنکه او را وادار کند براِی استِیفاِی حقش از دِیگرِی استعانت جوِید ِیا به حاکم و قاضِی مراجعه کند.

همچنِین در اداِی حق واجب همسرش اظهار کراهت و ناراحتِی نکند؛ بلکه با روِی باز و چهره گشاده حق وِی را ادا کند و در صورت تواناِیِی بر اداِی حق، بدون عذر آن را به تأخِیر نِیندازد(٩) (←زوجِیت).

معاشرت با مخالفان: در معاشرت با غِیر شِیعِیان از ساِیر مسلمانان، در رواِیات، بر اداِی امانت، راستگوِیِی، حسن خلق، عيادت مريض و تشييع جنازه آنان و نِیز حسـن جـوار و نماز گزاردن با آنان در مساجدشان توصِیه شده است. (١٠)

معاشرت با کافران و فاسقان: همنشِینِی با بدعت گذاران، (١١) کافران، دشمنان و استهزا کنندگان دِین خدا و اهل معصِیت و فسق و فجور هنگام اظهار عناد و کفر و ارتکاب گناه، در صورتِی که فرد نتواند نهِی کند و آنان را از عملشان بازدارد، جاِیز نِیست؛ از اِین رو، حضور در مجالس گناه، مانند مجالس لهو(← لهو)، قمار (←قمار) و شرب خمر (←خمر) حرام است.(١٢) همنشِینِی با اهل معصِیت، در صورتِی که تأِیِید آنان در معصِیت به شمار نرود، اشکال ندارد، مگر آنکه ترک معاشرت با آنان، تأثِیر در ترک معصِیت داشته باشد، که در اِین صورت ترک موقت معاشرت از باب امر به معروف و نهِی از منکر واجب است. (١٣)

مستحب است مؤمن هنگام دِیدن کافر، خدا را حمد کند اِینکه او را بر کافر -با اِیمان به اسلام، قرآن مجِید، رسول خدا صلى الله عليه آله و ائمه عليهم السّلام و نِیز داشتن برادران مؤمن و قبله قرار دادن کعبه براِی او ـ فضِیلت و برترِی بخشِیده است. (١٤)