چنانچه از روِی عمد، بِین حروف ِیک کلمه فاصله بِیندازد؛ به گونه اِی که نزد عرف از مسماِی آن کلمه خارج شود، نماز باطل مِیگردد؛ (١٢) اما اگر فاصله انداختن از روِی سهو باشد، قرائت باطل مِیباشد و باِید آن را از سر بگِیرد، در صورتِی که از عنوان نمازگزار خارج نشده باشد.(١٣)

اگر در اثناِی قرائت نماز، مِیان کلمات آن، چِیزِی دِیگر از قرآن ِیا ذکر بخواند، در صورتِی که از روِی عمد باشد، جمعِی نماز را باطل دانسته اند؛ (١٤) لِیکن جمعِی دِیگر، بطلان نماز را نپذِیرفته و تنها قرائت را باطل دانسته اند که باِید دوباره آن را از اول بخواند. (١٥)

به قول مشهور، اگر در اثناِی قرائت از روِی سهو چِیزِی دِیگر بخواند، نمازش صحِیح است؛ لِیکن باِید قرائت را دوباره از اول بخواند.(١٦) برخِی خواندن قرائت از اول را لازم ندانسته و گفته اند: از همان جاِیِی که قطع کرده و چِیزِی دِیگر خوانده است،‌ ادامه مِیدهد.(١٧)

چنانچه در اثناِی قرائت، به مدت طولانِی سکوت کند، اگر سکوت به اندازه اِی باشد که از عنوان نمازگزار خارج شود، نماز باطل است. در غِیر اِین صورت،‌ اگر به قدرِی سکوت کند که از مسماِی قارِی خارج گردد، قرائتش باطل مِیشود و باِید آن را دوباره بخواند.(١٨)

البته خواندن دعا و درخواست رحمت و پناه بردن به خدا از عذاب و پاسخ دادن به سلام و گفتن «يَرحَمُكَ الله» به عطسه کننده (←تسمِیت) و حمد هنگام عطسه، استثنا شده و گفتن آنها در اثناِی قرائت مخلّ به موالات نِیست. (١٩)

موالات در حج: به قول مشهور،‌ موالات شرط صحت طواف واجب است؛ بدِین معنا که نباِید مِیان شوطهاِی طواف فاصله طولانِی بِیفتد، مگر آنچه استثنا شده است. در طواف مستحب، موالات شرط صحت آن نِیست (٢٠) (←طواف).