ناسِیه زنِی را گوِیند که در اِیام حِیض داراِی عادت مشخص بوده، لِیکن عادتش به هم خورده و آن را فراموش کرده است. ناسِیه، مضطربه (←مضطربه) نِیز نامِیده شده است.(١) از احکام آن در باب طهارت سخن گفته اند.

اقسام: ناسِیه سه گونه است؛ زِیرا چنِین زنِی ِیا زمان عادتش را فراموش کرده که اول، وسط ِیا آخر ماه بوده است؛ ِیا عدد آن را که تعداد روزهاِیِی که خون دِیده، چند روز بوده است و ِیا هر دو (زمان و عدد) را. اول، ناسِیه وقت؛ دوم ناسية عدد و سوم ناسيه وقت و عدد ِیا متحِیره (← متحِیره) نامِیده مِیشود.

وظِیفه: خونِی را که زن تا ده روز از آغاز خون دِیدن مِیبِیند، حِیض به شمار مِی رود؛ خواه صاحب عادت باشد ِیا نباشد؛ اما اگر از ده روز تجاوز کند، حکم آن -از اِین جهت که زن صاحب عادت است ِیا نِیست و در صورت صاحب عادت نبودن، مبتدئه (←مبتدئه) است ِیا مضطربه و ِیا ناسِیه ـ متفاوت است. در ادامه به وظِیفه ناسِیه اشاره مِیکنِیم

اِیامِی که ناسِیه خون مِیبِیند، خونها لحاظ صفات (رنگ، بو و غلظت ِیا رقت) ممکن است متفاوت باشند، مانند آنکه از مجموع ده روزِی که خون دِیده، پنج روز آن متصف به صفات حيض (سِیاه، بد بو و غلِیظ) بوده و پنج روز دِیگر، صفات استحاضه (زرد، غِیر بدبو و رقِیق) داشته است و ممکن است خون در همۀ ده روز به لحاظ صفات، ِیکسان باشد. ناسِیه در فرض نخست، ذات تمِیِیز (← تمِیِیز) نامِیده مِیشود که بنابر مشهور، وظِیفه او رجوع به تمِیِیز است؛ بلکه بر آن ادعاِی اجماع شده است. (٢)