آداب: بنابر قول منسوب به مشهور، واجب است مسلمان مشرفِ به مرگ و در حال جان دادن را رو به قبله بخوابانند؛ به گونه اِی که کف پاهاِیش سمت قبله قرار گِیرد(١) (←احتضار) و پس از مردن، مستحب است چشمان و دهان مِیت در صورت باز بودن، بسته شود و دو دست او به سمت پهلوِیش کشِیده و با پارچه اِی پوشانده شود. همچنِین پاهاِیش در صورت جمع بودن، دراز و محاسنش بسته شود.(٢)

بنابر مشهور، مستحب است نزد کسِی که شب مرده تا صبح چراغِی روشن کنند (٣) و او را تنها نگذارند و در بالِینش قرآن بخوانند و مکروه است مِیت تنها گذاشته شود؛(٤) چنان که بنابر قول مشهور، گذاشتن آهن روِی شکم مِیت کراهت دارد.(٥)

تجهيز ميت: پس از ِیقِین به مرگ، شتاب در تجهِیز (غسل، کفن، نماز و دفن) او مستحب است و در صورت مشکوک بودن مرگ وِی، تا حصول علم به مردن باِید صبر شود. (٦)

به قول مشهور، تجهيز ميت، واجب کفاِیِی است.(٧) برخِی تجهِیز را بر خصوص ولى ميت واجب دانسته اند. در اِین صورت، تجهِیز بر همه مكلفان واجب کفاِیِی نخواهد بود.(٨) البته بنابر قول مشهور، اقدام بر تجهِیز مِیت - در فرضِی که غِیر ولِی بخواهد عهده دار آن گردد- باِید با اذن ولِی باشد.(٩)

اگر جنِین در رحم حامله بمِیرد و سالم بِیرون آوردن آن ممکن نباشد، باِید با قطعه قطعه کردن، آن را بِیرون آورند و اگر زنِی بمِیرد و جنِین او زنده باشد، شکم زن شکافته و جنِین بِیرون آورده و سپس شکاف دوخته مِیشود. (١٠) جمعِی شکافتن را به سمت چپ زن مقِید کرده اند. (١١)