برخِی در اِین فرض نِیز قائل به احتِیاط شده و گفته اند: ناسِیه وقت در همه اِیام خون دِیدن، بِین عمل مستحاضه و عمل حائض جمع مِیکند. البته جز اِیامِی که به حِیض بودن آنها ِیقِین دارد، مانند صورتِی که عدد بِیش از نصف باشد. در اِین اِیام، عمل به احتِیاط نمِیکند؛ بلکه اعمال حائض را به جا مِی آورد، مانند روز پنجم و ششم، در صورتِی که عدد شش روز، ضمن ده روز باشد. بنابر اِین قول، ناسِیه هر زمان که احتمال قطع خون حِیض دهد، باِید غسل حِیض کند، مانند اِینکه بداند عدد، ده روز در ماه بوده، لِیکن نداند ده روز اول بوده ِیا وسط ِیا آخر که در اِین صورت باِید در تمامِی اِیام ماه -در صورتِی که در تمام ماه خون ببِیند ـ عمل مستحاضه را به جا آورد و در پاِیان هر دهه غسل حِیض کند. (١٢)

برخِی مخِیر دانستن ناسِیه وقت در قرار دادن عدد بِین اول، وسط ِیا آخر مدت خون دِیدن را مشروط به اِین کرده اند که اماره و نشانه اِی که موجب ظنّ به جاِیِی خاص از اول، وسط ِیا آخر گردد، وجود نداشته باشد، وگرنه، مظنون را حِیض قرار مِیدهد.(١٣)

ج. ناسِیه عدد: زنِی که عدد روزهاِی حِیضش را فراموش کرده است، اما زمان آن را مِی داند، چهار صورت دارد:

١. اول وقت حيض را بداند. در اِین صورت، سه روز نخست، به طور قطع حِیض خواهد بود و بقِیه روزها تا ده روز مشکوک است؛ زِیرا احتمال هر ِیک از پاکِی و حِیض در آن مدت مِیرود. بنابر قول مشهور، زن در اِین صورت نِیز به رواِیات رجوع مِیکند و عدد ده، شش و ِیا هفت روز را حِیض قرار مِیدهد و آن عدد را با ضمِیمه سه روز اوّل تکمِیل مِیکند و باقِی را استحاضه به شمار مِی آورد.(١٤) برخِی گفته اند: سه روز اول را حِیض قرار مِیدهد و در بقِیه اِیام (هفت روز) به احتِیاط عمل و مِیان وظِیفه مستحاضه و حائض جمع مِیکند و براِی هر نماز غسل حِیض به جا مِی آورد و بنابر قول به تداخل غسلها، پنج غسل در هر روز و بنابر عدم تداخل، هشت غسل؛ پنج غسل حِیض و سه غسل استحاضه در صورت کثِیره بودن، واجب خواهد بود. (١٥)