حکم: مشاِیعت مسافر مؤمن از حقوق مؤمنان بر ِیکدِیگر شمرده شده و مستحب است؛ چنان که استقبال از او هنگام بازگشت از سفر استحباب دارد؛(١) بلکه مشاِیعت مؤمن به مقدار مسافت شرعِی ِیا بِیشتر که موجب قصر نماز و افطار روزه مِی شود در ماه رمضان افضل از ماندن و گرفتن روزه است. (٢)

مشاِیعت هم سفر، هر چند کافر ذمِّی (اهل ذمه) به مقدار اندک، پس از جداِیِی او، مستحب است؛(٣) چنان که از موارد ضرورِی که معتکف مِیتواند با پدِید آمدن آنها از مسجد خارج شود، مشاِیعت مؤمن است؛ (٤) لِیکن برخِی به دلِیل عدم وجود دليل خاص بر استثناِی آن، ترک آن را براِی معتکف اولِی و مطابق با احتِیاط دانسته اند. (٥)

به قول مشهور، اعمال حق شفعه (شفعه) فورِیت دارد؛ لِیکن انجام دادن امور ضرورِی، همچون مشاِیعت مؤمن، منافاتِی با فورِیت آن ندارد.(٦)

(١) منتهى المطلب ١٠/ ٤١ ؛ لوامع صاحبقرانِی ٧/٣٢٥

(٢) الجامع للشرائع / ١٦٥ ؛ هداية الامة ٤/ ٢٢١

(٣) هداية الامة ٥/١٦٩

(٤) النهاية / ١٧٢ ؛ الوسيلة / ١٥٤ ؛ شرائع الاسلام ١/ ١٦٠ ؛ إرشاد الأذهان ٣٠٦/١

(٥) مدارك الأحكام ٦/ ٣٣٣ ؛ ذخيرة المعاد / ٥٤١ ؛ الحدائق الناضرة ١٣/ ٤٧٤

(٦) جامع المقاصد ٤٠٢/٦ ؛ الروضة البهية ٤/ ٤٠٦