فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٣٦٤

(١) جواهر الكلام ٣٦/ ٢٩٦.

(٢) ٥/ ٣٦٩ - ٣٧٣ ؛ العروة الوثقى ١/ ١٤٩.

(٣) المقنعة / ٧٠ و ٥٨٢ ؛ المبسوط ٢/ ١٦٥.

(٤) غنائم الايام ٣٢٨/١؛ مقامع الفضل ٢/ ٦٣.

(٥) جواهر الکلام ٦/ ٢٠٧ ؛ العروة الوثقى ٢٨٣/١.

(٦) جواهر الکلام ٦/ ٣٦٨ - ٣٧٢ ؛ مستند الشيعة ٣٠٢/١.

(٧) جامع المقاصد ١/ ١٩١ ؛ جواهر الکلام ٦/ ٣٧٠.

(٨) جواهر الكلام ١/ ٣٨٣-٣٨٥ ؛ العروة الوثقى ١/ ٣٥٣.

(٩) جواهر الكلام ١/ ٢٤٦.

(١٠) ٢٥٦ – ٢٥٧.

(١١) العروة الوثقى ١٦٤/١.

(١٢) توضِیح المسائل مراجع ١/ ٨٩ – ٩٠.

(١٣) جواهر الكلام ١٧٩/٢٠.

(١٤) ٢٤٣.

(١٥) ٣٦/ ١٩٩؛غاية المراد ٣/ ٥٠٨.

موشّح

مُوَشَّح: لباس رنگارنگ.

از آن به مناسبت در باب صلات نام برده اند.

کراهت نماز در لباس موشّح در کلمات برخِی قدما آمده است.(١) مقصود از موشح بنابر آنچه در برخِی کتب لغت آمده، لباس رنگارنگ و راه راه است. (٢)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(١) الكافي في الفقه ١٤٠ ؛ ذكرى الشيعة ٣/ ٤٨ ؛ جواهر الکلام ٤/ ٤٠١.

(٢) لسان العرب و تاج العروس، واژۀ «وشِی» و «وشح» ؛ مجمع البحرين، واژه «وشا».

موش خرما

موش خرما: جانور پستاندار جونده به اندازه سنجاب.

موش خرما، جانور پستاندار جونده کوچکِی به اندازه سنجاب است با بدن قوِی، گوشهاِی گرد، پنجه هاِی قوِی حفّار و موِی پرپشت و زبر که عموما به رنگ خرماِیِی است؛ لِیکن سر آن غالبا موهاِی سفِید دارد.(١)

در لغت عرب «ابن عِرس» به کار رفته است که آن را هم به موش خرما و هـم راسو تعرِیف کرده اند.(٢) از احکام آن به مناسبت در بابهاِی طهارت و صِید و ذباحه سخن گفته اند.

چنانچه موش خرما در چاه آب بِیفتد و بمِیرد، براِی تطهِیر آن، چهل دلو آب کشِیده مِیشود(٣) (← نزح).

بنابر قول مشهور، موش خرما تذکِیه پذِیر نِیست؛ از اِین رو، با ذبح آن، گوشت و پوستش پاک نمِیشود.(٤)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(١) فرهنگ بزرگ سخن واژه «موش خرما».

(٢) الصحاح (جوهرى)، واژة «عرس».

(٣) کتاب السرائر ١/ ٧٦ ؛ جواهر الکلام ١/ ٢٣٣.

(٤) جواهر الكلام ٣٦/ ١٩٩.