نوشِیدن، وضو گرفتن و غسل کردن با آب پاکِی که رنگ، بو ِیا مزه آن بر اثر زِیاد ماندن ِیا افتادن چِیزِی در آن تغِیِیر کرده، مکروه است (←آجن). برخِی گفته اند: کراهت در صورتِی است که تغِیّر به گونه اِی باشد که طبع انسان از آن کراهت و نفرت داشته باشد.(١)

نماز گزاردن در مکانهاِی آلوده و کثِیف که طبع انسان از آن متنفر است کراهت دارد. (٢)

بنابر قول مشهور متأخران، از شراِیط عدالت، مروّت است. مقصود از مروّت، ملازمت عادتهاِی پسندِیده و پرهِیز از عادتها و کارهاِی مباح ناپسند و تنفرانگِیز است (← عدالت).

بر زن، واجب است از آنچه موجب تنفّر همسرش مِیشود، از قبِیل خوردن پِیاز و سِیر، آلودگِی بدن ِیا لباس به کثافت، اجتناب ورزد،(٣) و زوج مِی تواند او را از خوردن هر چِیزِی که داراِی بوِی بد است، بازدارد. (٤)

از شراِیط طلاق خلع، کراهت و نفرت زوجه از زوج است (←خلع)؛ چنان که از شراِیط طلاق مبارات، کراهت زوجِین از ِیکدِیگر است (←مبارات).

خوردن و نوشِیدن خبائث حرام است. در تعرِیف خبِیث گفته اند: آنچه که طبع نوع انسانها از آن متنفر است(٥)( ← خبيث).

(١) مرآة العقول ١٣/ ٢١.

(٢) العروة الوثقى ٢/ ٣٩٨.

(٣) جواهر الكلام ٣١/ ١٤٨.

(٤) ٣٣٥ و ٣٠/ ٥٨.

(٥) مصباح الفقاهه ١/ ٣٩؛ موسوعة الخوئي ٢١/ ٢٥٣ و ٢٥٤.

نَفْر ثانِی ←کوچ

نِفرِین ← لعن

نَفْس ← جان