بنابر مشهور، خوردن گوشت حِیوان حلال گوشت نجاست خوار حرام است، مگر آنکه استبرا (←استبراء) شده ِیا از نجاستِی غِیر مدفوع تغذِیه کرده باشد (٧٨) (←نجاست خوارِی).

ساِیر احکام: بنابر مشهور، آب قلِیل بر اثر ملاقات با نجس و آب کثِیر با تغِیِیر رنگ، بو ِیا مزه آن بر اثر ملاقات با نجاست، نجس مِی شود. (٧٩) آب جارِی نِیز در حکم آب کثِیر است. (٨٠)

بخار عين نجس، همچون ادرار، (٨١) و نِیز بنابر قول مشهور دود حاصل از اعِیان نجس (٨٢) پاک است(← دود)؛ لِیکن طهارت بخار ماِیع متنجس محل اختلاف است. بسِیارِی آن را نِیز پاک دانسته اند (٨٣) (←بخار).

بنابر مشهور، براِی تطهِیر بدن و لباس آلوده بـه بـول -جـز ادرار پسر شِیرخوار- با آب قلِیل، دو بار شستن لازم است؛ (٨٤) برخلاف آب کثِیر که ِیک بار شستن کفاِیت مِیکند. برخِی در لزوم دو بار شستن، تفاوتِی مِیان آب قلِیل و کثِیر قائل نشده اند. براِی شستن ظرف نجس، بنابر قول برخِی سه بار شستن لازم است. (٨٥) ظرف متنجس به نجاستهاِی خاص، همچون ولوغ سگ و خوک(←ولوغ)، مردار موش و شراب، هر ِیک احکام خاص خود را دارد (←ظرف).

بنابر مشهور، در شستن لباس و فرش نجس شده به ِیکِی از اعِیان نجس، جز ادرار پسر بچه شِیرخوار، در صورتِی که قابل فشردن باشد، فشردن لازم است.(٨٦) براِی تطهِیر متنجس به غِیر بول، جز ولوغ سگ، ِیک بار شستن کفاِیت مِی کند. (٨٧)

آِیا غساله لباس و دِیگر اشِیاِی نجس و نِیز غساله متنجس پاک است ِیا نه؟ مسئله محل اختلاف است. قول منسوب به مشهور، بلکه مشهور مِیان متأخران، نجاست آن است (٨٨) (←غساله).

براِی تطهِیر آب چاهِی که عِین نجاست در آن افتاده است، بنابر قول به نجس شدن آن، ابتدا باِید عِین نجاست خارج و سپس به مقدار تعِیِین شده، آب چاه کشِیده شود (٨٩) (←نزح).