ِیا بنابر قول مشهور، مرگ ِیکِی از زوجِین، استقرار مِیِیابد و زوجه مِیتواند قبل از گرفتن مهر در آن تصرف کند، مانند اِینکه آن را به دِیگرِی بفروشد ِیا هبه کند؛ لِیکن چنانچه زوج قبل از آمِیزش، زوجه را طلاق دهد، زوجه مالک نصف مهر خواهد بود و در صورت درِیافت تمامِی مهر، باِید نصف آن را به زوج بازگرداند.(٢٣)

بنا بر قول مشهور در عقد دائم تنها با دخول، ملکِیت تمامِی مهر استقرار مِی ِیابد و صرف خلوت با زوجه موجب استقرار تمامِی مهر نمِی شود؛ چنان که برخِی قدما قائل به آن شده اند. (٢٤) در عقد موقت، استقرار ملکِیت منوط به دخول و استمرار تمکِین زوجه تا پاِیان مدت عقد است. (٢٥)

شرط حلول (نقد) يا تأجيل (مدت دار بودن) مهر: چنانچه عقد نکاح نسبت به زمان پرداخت مهر مطلق باشد، با مطالبه زوجه، پرداخت آن در صورت توان زوج واجب خواهد بود. همچنِین است اگر نقد بودن مهر در عقد شرط شود. اگر براِی پرداخت مهر در عقد، زمانِی معِین شود، قبل از موعد، پرداخت واجب نخواهد بود؛ چنان که در صورت عدم تواناِیِی زوج بر پرداخت مهر، بر زوجه واجب است به او مهلت دهد.(٢٦)