اگر آنچه نذر شده، صدقه بـه مـالِی معِین باشد، غِیر آن کفاِیت نمِی کند؛ چنان که اگر جنسِی از اجناس باشد، پرداخت بهاِی آن به عنوان صدقه کافِی نخواهد بود. (٤٣)

قضا: آِیا کسِی که خواندن نافله اِی همچون نماز جعفر طِیار(← نماز جعفر) را در زمانِی معِین نذر کرده و در آن زمان آن را به جا نِیاورده، قضاِی آن بر وِی واجب است ِیا نه؟ مسئله محل اختلاف است. جمعِی قضا را واجب و جمعِی دِیگر آن را مطابق احتِیاط دانسته اند. (٤٤) همچنِین زنِی که اثر حِیض نتوانسته بر نماز نذر شده را در وقت تعِیِین شده به جا آورد، در وجوب قضاِی آن بر وِی اختلاف است. جمعِی آن را واجب دانسته اند. (٤٥) بعضِی در وجوب بعضِی در وجوب آن تأمل کرده اند؛ (٤٦) بلکه برخِی آن را واجب ندانسته اند. (٤٧)

بعضِی تفصِیل داده و گفته اند: اگر وقت نذر معِین بوده و حِیض در آن وقت عارض شده باشد، قضا واجب نِیست و اگر وسِیع بوده و زن، وفا به آن را به تأخِیر انداخته تا حِیض شده است، قضا واجب خواهد بود، مانند آنکه خواندن نوافل سه روز از ماه رجب را نذر کند، لِیکن آن را تا سه روز پاِیانِی ماه به جا نِیاورد و در آن سه روز حِیض شود. (٤٨)

کسِی که روزه ِیک سال را نذر کرده است، باِید تمامِی آن سال جز عِید فطر و قربان و اِیام تشرِیق (ِیازده، دوازده و سِیزدهم ذِیحجه) براِی کسِی که در منِی (←منِی) است را روزه بگِیرد. دو روز عِید و نِیز اِیام تشرِیق را روزه نمِیگِیرد و قضاِی آنها نِیز بر او واجب نِیست. البته براِی کسِی که در غِیر منِی است، روزه اِیام تشرِیق نِیز واجب است و اگر بدون عذر، از روِی عمد بعض اِیام سال را روزه نگِیرد، در صورتِی که در نذر شرط تتابع (پِی در پِی بودن روزه هاِی سال) نکرده باشد روزه را از همان جا که قطع کرده است ادامه مِیدهد و اگر تتابع را شرط کرده باشد، آِیا از سر گرفتن روزه از روز اوّل و نادِیده گرفته شدن آنچه گرفته نِیز واجب است ِیا نه؟ مسئله محل اختلاف است.