برخِی عدم جواز داد و ستد و کسب با آن را بدِین جهت دانسته اند که منفعت حلال قابل اعتنا ندارد. (٥) برخِی نِیز وجود دلِیل خاص را علت عدم صحت خرِید و فروش مِیمون دانسته اند. (٦)

بعضِی گفته اند: اگر مقصود از خرِید و فروش مِیمون منفعت حلال، همچون حفظ اثاث و کالا باشد، جاِیز است.(٧)

بنابر قول به نجاست مِیمون، قابل تذکِیه (← تذکِیه) نخواهد بود و بنابر قول به طهارتش، قبول و عدم قبول تذکِیهاش محل اختلاف است.(٨)

(١) فرهنگ بزرگ سخن واژه «مِیمون».

(٢) جواهر الكلام ٣٦/ ١٩٦ – ١٩٧.

(٣) الخلاف ٦/ ٨٢ ؛ الوسلية / ٧٣.

(٤) المبسوط ٢/ ١٦٥ ـ ١٦٦ ؛ جامع الخلاف والوفاق / ٢٥٠.

(٥) إرشاد الأذهان ٣٥٧/١؛ تحرير الأحكام ٢/ ٢٦٣ ؛ تذكرة الفقهاء ١٢/ ١٣٩ ؛ معالم الدين في فقه آل ياسين ١/ ٣٣٠.

(٦) مستند الشيعة ١٤ / ١٠١.

(٧) كفاية الأحكام ١/ ٤٢٦.

(٨) مسالك الافهام ١١/ ٥١٦ - ٥١٧.

مِیوه

مِیوه: بار ثمر و حاصل درخت و گِیاه.

از آن در بابهاِی طهارت، صلات، زکات، حج، تجارت، اجاره، نکاح، اطعمه و اشربه و حدود سخن گفته اند.

طهارت: آب مِیوه گرفته شده از غِیر انگور، حتِی بنابر قول مشهور خرما (←خرما) چنانچه خود به خود ِیا با آتش بجوشد، پاک و حلال است؛ لِیکن آب انگور اگر خود به خود جوش آمده باشد ِیا آن را براِی پختن جوش آورده باشند، خوردن آن حرام و بنابر قول مشهور، نجس است (١) (←آب انگور).

مِیوه نجس شده بر درخت، آِیا با تابش آفتاب پاک مِیشود ِیا نه؟ مسئله محل اختلاف است. (٢)

تخلّى(← تخلِّی) زِیر درخت مِیوه دار مکروه است؛ لِیکن در اِینکه کراهت مطلقا شامل درخت مِیوه مِیشود، هرچند فعلا مِیوه نداشته باشد ِیا نه؟ مسئله اختلافِی است.(٣)

صلات: سجده بر مِیوه غِیر خوراکِی بدون اشکال است؛ لِیکن بر مِیوۀ خوراکِی هر چند نارس و کال، صحِیح نِیست.(٤)

زکات: زکات در آنچه زود فاسد مِیشود، از جمله انواع مِیوه ها مستحب نِیست. (٥)