بر داد و ستدِی که عقلا آن را نابخردانه و غِیر عاقلانه بدانند، معامله سفهِی اطلاق مِیشود، مانند اِینکه کسِی مالِی را به بِیش از قِیمت متعارف آن بخرد و زِیادِی قِیمت به حدِی باشد که عقلا چنِین معامله اِی را ناشِی از سبک عقلِی و کم خردِی فرد بدانند. از آن به مناسبت در باب تجارت سخن گفته اند.

در صورت وقوع معامله سفهي از شخص غِیر سفِیه، آِیا معامله محکوم به صحت است ِیا نه؟ بسِیارِی آن را صحِیح ندانسته، بلکه برخِی بطلان آن را از مسلمات دانسته اند؛(١) لِیکن برخِی گفته اند: دلِیلِی بطلان معامله سفهى بر وجود ندارد؛ بلکه مفاد عموم ادله، صحت چنِین معامله اِی است. (٢)

(←سفاهت)

(١) العناوين ٢/ ٣٧١؛ جواهر الکلام ٢٢/ ١٢٠ و ٢٦/ ١١٢ ؛ غاية الآمال ١/ ١٨ ؛ العروة الوثقى ٣٧٠/٥.

(٢) حاشية المكاسب (ايروانِی) ١/ ١٨ ؛ مصباح الفقاهة ١/ ١٩٤.

معانقه

مُعانَقَه: در آغوش گرفتن ِیکدِیگر.

معانقه عبارت است از اِینکه هر ِیک از دو نفر دست خود را بر گردن دِیگرِی نهد و او را در آغوش گِیرد.(١) از حکم آن به مناسبت در باب حج و حدود سخن گفته اند.

معانقه دو مؤمن با ِیکدِیگر مستحب (٢) و بر معانقه با مسافرِی که از سفر برگشته،(٣) بوِیژه حاجِی و عمره گزار (٤) تأکِید شده است. در حدِیثِی از امام صادق علِیه السّلام آمده است: «هرگاه دو مؤمن ِیکدِیگر را در آغوش بگِیرند، رحمت الهِی آن دو را در بر مِیگِیرد».(٥)

معانقه با نامحرم حرام است و به قول مشهور که بر آن ادعاِی اجماع نِیز شده، موجب ثبوت تعزِیر (← تعزِیر) مِی باشد.(٦)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(١) مجمع البحرين واژة عنق.

(٢) وسائل الشيعة ١٢/ ٢٣١.

(٣) ٧٣.

(٤) ١١/ ٤٤٥.

(٥) ١٢/ ٢٣١-٢٣٢.

(٦) مسالك الافهام ١٤/ ٣٤٨ - ٣٤٩ ؛ كشف اللثام ١٠/ ٤٧٩ ؛ جواهر الکلام ٤١/ ٢٨٩ -٢٩٠.