آداب: مستحب است نامه با «بسم الله الرّحمن الرّحِیم» آغاز و بسمله با نِیکوترِین خط نوشته شود.(٤) مستحب است نام فرستنده در پشت نامه و نام گِیرنده در داخل نامه نوشته شود؛ چنان که مستحب است اگر گِیرنده مؤمن باشد، ابتداِی نامه با نام وِی آغاز گردد و نِیز مستحب است در هر جاِی مناسب، استثناِی مشِیت خداى تعالى (إن شاء الله) درج شود؛ چنان که تقرِیب نامه (رِیختن خاک بر نوشته قبل از خشک شدن آن) مستحب مِیباشد.(٥)

ساِیر احکام

صلات و صوم: نامه رسانِی که شغل او سفر کردن از شهرِی به شهرِی براِی رساندن نامه ها است با شراِیطِی نمازش تمام و روزه اش صحِیح است (٦) (←سفر).

جهاد: رساندن نامه رزمنده به خانواده اش مستحب است. در رواِیتِی از رسول خدا صلّى الله علِیه و آله آمده است: کسِی که نامه رزمنده اِی را به خانواده اش برساند، همانند کسِی است که بنده اِی را آزاد کرده باشد و در ثواب پِیکار آن رزمنده شرِیک خواهد بود.(٧)

چنانچه پِیک دشمن حربِی (←اهل حرب) براِی دادن نامه، از حاکم اذن بخواهد که داخل منطقه مسلمانان شود، به او اذن داده مِیشود(٨) و در صورت بِیم از دستِیابِی وِی به اسرار مسلمانان و آگاه سازِی دشمن از آنها، از بازگشت منع مِی گردد.(٩)

سزاوار است فرمانده لشکر براِی رساندن نامه مردِی مسلمان، امِین، عادل، بِینا به امور و آگاه به شئون نامه رسانِی را برگزِیند. (١٠)

ِیمِین: کسِی که قسم خورده با شخصِی خاص سخن نگوِید، با نوشتن نامه به وِی، قسمش حنث (نقض) نمِیشود.(١١)

حدود: کسِی که با جعل نامه اقدام به اخّاذِی و تصاحب اموال مردم مِیکند، تعزِیر و اموال از او بازپس گرفته و خود او در مِیان مردم گردانده مِی شود؛