آمِیزش انسان با حِیوان حلال گوشت موجب حرمت شِیر، گوشت و نسل آن حِیوان مِیگردد؛(٦) چنان که اگر حِیوان حلال گوشتِی از شِیر خوک به اندازه اِی بخورد که استخوانهاِیش محکم گردد و گوشت در بدنش بروِید، گوشت و نسل آن حرام مِیشود(٧) (←خوک)

(← نَسَب)

(١) لسان العرب و مجمع البحرين، واژه «نسل».

(٢) جواهر الکلام ١٦/ ١٠٤.

(٣) ٢٤ / ١٣٦.

(٤) العروة الوثقى [تكملة] ٢/ ٢٢٦ ؛ منهاج الصالحِین (خوِیِی) ٢٤٣/٢؛ مهذب الأحكام ٢٢/ ٥٨.

(٥) جواهر الكلام ٢٩/ ٣٠٩.

(٦) ٣٦/ ٢٨٤.

(٧) ٢٨٢.

ن؛ سوره ← قلم؛ سوره

نسِیء

نَسِیء: به تأخِیر انداختن ماه حرام.

نسِی عبارت است از عقب انداختن ماههاِی حرام از ترتِیبِی که خداوند قرار داده است(← ماههاِی حرام). قرآن کرِیم پس از اِینکه مِی فرماِید: «(إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِندَ اللهِ أثنا عَشَرَ شَهراً)؛(١) به ِیقِین شمار ماهها نزد خداوند دوازده ماه است»، به ِیکِی از سنتهاِی عرب جاهلِی در خصوص جابه جاِیِی ماه ها اشاره کرده، مِی فرماِید: «(إِنَّما النَّسِيءُ زيادَةٌ فِي الكُفْرِ يُضَلُّ بِهِ الدِّينَ كَفَرُوا يُحِلُّونَهُ عَامَاً وَ يُحَرِّمُونَهُ عَامَاً لِيُواطِئُوا عِدَّةَ ما حَرَّمَ الله ....)؛(٢) بِی تردِید، به تأخِیر انداختن (حرمت ماهِی به ماهِی دِیگر) افزاِیشِی در کفر است که به سبب آن کافران گمراه مِی شوند. سالِی آن را حلال و سالِی دِیگر حرام مِیشمارند تا با شماره ماههاِیِی که خدا حرام کرده، هماهنگ و مطابق سازند؛ ...».

عرب جاهلِی حرمت ماههاِی حرام (رجب، ذِیقعده، ذِیحجه و مُحرّم) را نگه مِیداشت و در آنها از هر گونه جنگ و قتل و غارت پرهِیز مِیکرد و اِین مِیراثِی بود که از حضرت ابراهِیم و اسماعيل عليهما السلام به آنان رسِیده بود؛