عنوان نکاح مسِیار از عناوِین جدِید و مستحدث در فقه اهل سنت است. در فقه شِیعه در پاسخ به استفتائات از احکام آن سخن گفته اند. برخِی معاصران نِیز در باره آن بحث کرده اند.

واژه «مسِیار» از لهجه عامِیانه نجدِی گرفته شده و به معناِی امرِی زود گذر، ساده و آسان است و در اصطلاح اهل سنت به معناِی ازدواجِی است که همه شراِیط معتبر در ازدواج دائم، همچون اِیجاب، قبول، مهر و شاهد را دارد؛ با اِین تفاوت که زوجه بعض حقوق خود، از قبِیل نفقه و مسکن، حـق هـمخـوابـِی و رعاِیت عدالت مِیان او و دِیگر همسران را اسقاط مِیکند.(١)

صحت نکاح مسِیار نزد اهل سنت محل بحث است. برخِی صحِیح و برخِی باطل دانسته اند. از منظر فقهاِی امامِی، برخِی گفته اند: اگر عقد صحِیح شرعِی واقع شود، آثار آن مترتب مِیگردد و شراِیط ذکر شده ضمن عقد نِیز در صورت مشروع بودن، لازم الوفاء است. (٢) بنابر گفته برخِی، شراِیط ِیاد شده ضمن عقد نکاح به صورت شرط فعل بدون اشکال است، مانند اِینکه زوجه به زوج بگوِید: من با تو ازدواج مِیکنم و از تو مطالبه نفقه و همخوابِی نمِیکنم.