نطيحه، مِیته (مردار) به شمار مِی رود؛ لِیکن در دوره جاهلِی، حِیوانِی را مِیته مِیدانستند که به خودِی خود بمِیرد؛ از اِین رو، نطِیحه و مانند آن را مِیته نمِی شمردند و در نتِیجه، خوردن چنِین حِیوانِی را حلال مِی دانستند. قرآن کرِیم در ابطال اِین اعتقاد، نطِیحه را در کنار مِیته، از محرمات شمرده است.

از اِین عنوان در باب اطعمه و اشربه نام برده اند.

به تصرِیح قرآن کرِیم، خوردن نطِیحه حرام است و در شرِیعت مقدس مِیته به شمار مِیرود(← مردار).

(١) مائده / ٣.

(٢) کنز العرفان ٢/ ٣٠١.

نظارت

نظارت: مراقبت براِی اطمِینان از درستِی کار.

از احکام آن در بابهاِی وقف و وصِیت سخن گفته اند.

حکم: واقف مِی تواند بر متولِی وقف، ناظر قرار دهد؛ چنان که وصِیت کننده اِین حق را دارد که بر وصِی ناظر قرار دهد. وظِیفه ناظر، نظارت بر عملکرد متولِی و وصِی و چگونگِی اجراِی وقف نامه و وصِیت نامه از سوِی آن دو است. هدف از قرار دادن ناظر، حصول اطمِینان از درست اجرا شدن مفاد وقف نامه و وصِیت نامه توسط متولِی و وصِی است.(١)

اقسام: نظارت دو گونه است استصوابِی و اطلاعِی (استطلاعِی و استِیثاقِی).