به تبع رواِیات، در برخِی کتب فقهِی نِیز به آن پرداخته(١) و در بعضِی ابواب فقهِی، همچون طهارت، صلات، حج، نکاح، امر به معروف و نهِی از منکر و نِیز استفتائات از احکام مرتبط با آن سخن گفته اند.

معاشرت با مردم: در رواِیتِی، مهرورزِی در معاشرت با مردم، نصف عقل و در رواِیتِی دِیگر، نِیکو رفتار کردن با آنان، ِیک سوم عقل معرفِی شده است. (٢) سزاوار است مؤمن با مردم، حسن سلوک، همراه با رعاِیت آداب شرعِی داشته باشد و هرچه را براِی خود مِی پسندد، براِی دِیگران بپسندد و هرچه را براِی خود نمِی پسندد، براِی دِیگران نپسندد. داراِی خلق و خوِی نرم و نِیکو باشد (←اخلاق). با همکِیشان خود انس و الفت بگِیرد. با کسِی که از او برِیده، رابطه بر قرار کند و به کسِی که در حق او بدِی کرده، خوبِی کند. خشم و غضبش را مهار نماِید. با مردم حلم و مدارا داشته باشد و با آنان با چهره گشاده و خندان برخورد کند و عبوس و ترش رو نباشد.

از بدِیها و لغزشهاِی برادران دِینِی خود چشم پوشِی کند، از آنان انصاف نطلبد، با اِیشان قهر نکند و در صورت قهر کردن، بِیش از سه روز ادامه نِیابد. صبور باشد؛ بوِیژه در برابر حسودان و نادانان. عذرِ عذرخواه را بپذِیرد. سخن دِیگرِی را قطع نکند. به بزرگان و رِیش سفِیدان احترام بگذارد. از بحث و جدل بِی جهت با دِیگران بپرهِیزد. امِین و رازدار باشد. در تشِیِیع جنازه شرکت کند دعوت را بپذِیرد و براِی اداِی شهادت (←شهادت) حاضر شود. با همساِیه حسن جوار داشته، حقوق او را رعاِیت و بر اذِیت و آزارش صبر کند (← همساِیه). در مساجد حضور ِیابد. با نِیکان، خردمندان، کرِیمان و کسانِی که از روِی دلسوزِی، عِیب انسان را به او گوشزد مِیکنند، و نِیز عالمان، صاحبان فضل و فقرا، دوستِی و مصاحبت داشته باشد و از همنشِینِی و مصاحبت با صاحبان ثروت، دروغ گوِیان، قطع کنندگان رحم، افراد احمق، ترسو، پست و فاسق و کسانِی که نفعِی براِی دِین و دنِیاِی او ندارند، پرهِیز کند.