٢. ظن به نجاست: ظنّ مستند به سبب شرعِی، به نجاست، مانند خبر عادل، بنابر قول برخِی؛(٥٧) لِیکن جمعِی ثبوت را به اِخبار ِیک عادل نپذِیرفته اند؛ (٥٨) اما اگر سبب شرعِی بِینه (شهادت دو عادل) باشد، نجاست ثابت مِیشود؛ (٥٩) هرچند برخِی با بِینه نِیز نجاست را ثابت ندانسته اند.(٦٠)

٣. اِخبار: اِخبار کسِی از نجس بودن چِیزِی که در تصرف او قرار دارد، مانند خبر دادن صاحب خانه از نجس بودن فرش خانه.(٦١) پذِیرش قول او به مشهور متأخران،(٦٢) بلکه به اتفاق ظاهر اصحاب (٦٣) نسبت داده شده است.

و. ملاقات با نجاست: هر چِیزِی که در شرع مقدس نجس شمرده شده است، در صورت ملاقات با چِیزِی دِیگر با وجود رطوبت سراِیت کننده، آن را نجس مِی کند، جز آب کثِیر (← آب کثِیر) که تنها در صورت تغِیِیر رنگ، بو ِیا مزه آن بر اثر نجاست، نجس مِی شود و نِیز بنابر قولِی، آب قلِیل (٦٤) (←آب قلِیل). همچنِین مرده انسان که برخِی حتِی در صورت خشک بودن، حکم به سراِیت نجاست کرده اند (←مِیت). برخِی اِین حکم را به مردار حيوان اختصاص داده اند. (٦٥) برخِی نِیز قائل به ثبوت حکم ِیاد شده در مطلق مرده؛ اعم از حِیوان و انسان، شده اند.(٦٦)

ز. تطهِیر اشِیاِی نجس و متنجس: چِیزهاِیِی که پاک کننده اشِیاِی نجس و متنجس هستند، مطهرات نامِیده مِی شوند، مانند آب، زمِین و خورشِید.