نادِی از رِیشه «ندو» هم بر محل تجمع و گردهماِیِی مردم و هم بر جمع مردمِی که گردهم آمده اند، اطلاق شده است.(١) در اطلاق نخست، به مکان، هنگام تجمع در آن نادِی گفته مِیشود و پس از پراکنده شدن جمعِیت نادِی گفته نمِیشود.(٢) از آن به مناسبت در بابهاِی طهارت و احِیاء موات سخن گفته اند.

طهارت: به تصرِیح برخِی تخلِی در نادِی (محل اجتماع مردم) مکروه است.(٣) پرتاب سنگرِیزه در نادِی مکروه است. (٤)

احِیاء موات: احِیاِی حرِیم آبادِی جاِیز نِیست (← حرِیم). از مصادِیق حرِیم آبادِی، محل تجمع و گردهماِیِی اهالِی آن است.(٥) (←مجلس)

(١) لسان العرب واژۀ «ندو».

(٢) مجمع البحرين و کتاب العِین، واژه «ندو».

(٣) الرسائل العشر (حلّى)/ ٣٩ ؛ الدروس الشرعية ١/ ٨٩.

(٤) تذكرة الفقهاء ٢/ ٤٣١ ؛ وسائل الشيعة ٥/ ٢٤٣.

(٥) قواعد الأحكام ٢/ ٢٦٧ ؛ جواهر الکلام ٣٨/ ٤٨ ؛ جامع المقاصد ٧/ ١٩-٢٠.

نارس

نارس: کال؛ مِیوۀ نرسِیده.

از احکام آن به مناسبت در باب تجارت سخن گفته اند.

به تصرِیح برخِی مِیوه نارس و رسِیده در مسئله ربا (←ربا) ِیک جنس به شمار مِی روند. بنابر اِین، فروش مِیوه نارس در مقابل مِیوه رسِیده از همان جنس با زِیاده،