به قول مشهور، صِیغه عقد لازم باِید با لفظ ماضِی (← ماضِی) انشا شود و انشاِی آن با صِیغه مضارع صحِیح نِیست.(١) قول مقابل مشهور، صحت آن با صِیغه مضارع و امر است. (٢)

صيغة لعان (←لعان) بايد مضارع متکلم وحده از رِیشه «شهد» (أشهَدُ) باشد.(٣)

شهادت دادن با صِیغه ماضِی پذِیرفته نِیست؛ بلکه باِید به صِیغه مضارع باشد(٤) (←شهادت).

سوگند با فعل ماضِی و مضارع، هر دو صحِیح است(٥) (← قسم).

(١) مسالك الافهام ٣/ ١٥٢ – ١٥٣.

(٢) ٧/ ٨٧ - ٨٨؛ جواهر الكلام ٢٢/ ٢٥٢ - ٢٥٣ و ٢٩/ ١٣٥ ؛ کتاب المكاسب ٣/ ١٣٨ - ١٣٩ ؛ مجمع الفائدة ٨/ ١٤٥.

(٣) القواعد و الفوائد ١٥٣/١ ؛ الأقطاب الفقهية / ٥٠.

(٤) القواعد و الفوائد ١٥٣/١ ؛ الأقطاب الفقهية / ٥٠.

(٥) القواعد و الفوائد ١٥٣/١ ؛ الأقطاب الفقهية / ٥٠.

مُضاف؛ آب ← آب مضاف

مضاِیقه

مُضايَقَه: وجوب فورِی قضاِی نمازهاِی واجب يوميه (←قضاء).

مُضر ← ضرر

مُضطَر ← اضطرار

مضطربه

مُضطَرِبَه: زن فاقد عادت مستقر.

مضطر به دو اطلاق دارد:

(١) زنِی که بارها خون دِیده؛ لِیکن به لحاظ وقت و عدد، عادتِی براِی او استقرار نِیافته است.(١)

(٢) زنِی که پس از استقرار عادت، چند بار به اختلاف خون مِیبِیند و عادتش به هم مِیخورد و عادتِی مستقر براِیش باقِی نمِی ماند. (٢)

مضطربه در اطلاق نخست، مضطربه به معناِی اعم و مبتدئه و در اطلاق دوم، مضطربه به معناِی اخص و ناسِیه نامِیده شده است.