در اِین صورت، چنانچه شِیء پاکِی با ِیکِی از آنها ملاقات کند، بـه تـصـرِیح بسِیارِی، اجتناب از ملاقِی واجب نِیست؛ زِیرا محکوم به طهارت است،(٢٢) مگر آنکه حالت سابق در اشِیاِیِی که نجس مِیان آنها مردد است، نجاست باشد. در اِین صورت، جمعِی حکم به نجاست ملاقِی کرده اند. (٢٣) البته در اِین مسئله (ملاقِی شبهه محصوره) وجوه و تفاصِیلِی وجود دارد که در اِین مختصر نمِی گنجد.

چگونگِی تطهير ملاقِی متنجس: بنابر قول مشهور، متنجس همچون عِین نجاست موجب نجس شدن ملاقِی آن مِیشود (←قاعده تنجيس متنجس). بـه تصرِیح برخِی نحوه تطهِیر ملاقِی متنجس با خود متنجس متفاوت است. به عنوان مثال، لباسِی که با بول، نجس و سپس موضع نجاست خشک شده است، در صورتِی که لباس مرطوب دِیگرِی با آن ملاقات کند، موضع اصابت بول باِید دوبار با آب شسته شود، لِیکن لباس پاکِی که به سبب ملاقات با آن موضع نجس شده است، ِیک بار شستن آن کفاِیت مِیکند.

نمونه دِیگر، ظرفِی که سگ آن را لِیسِیده، چنانچه ظرف تر دِیگرِی با آن ملاقات کند و نجس شود، ظرف لِیسِیده شده ابتدا باِید خاک مالِی، سپس دو بار با آب شسته شود؛ لِیکن ظرف ملاقِی نه نِیاز به خاک مالِی دارد و نه لازم است دو بار شسته شود؛ بلکه ِیک بار شستن آن کفاِیت مِی کند. (٢٤)

موارد استحباب شستن موضع ملاقات: بعضِی اشِیا با اِینکه پاک اند، لِیکن چنانچه بدن ِیا لباس با آنها ملاقات کند، مستحب است شسته شود، مانند بول اسب، قاطر، الاغ و بدن موش زنده مرطوب در صورتِی که اثر ملاقات در بدن ِیا لباس -در صورت اخِیر (ملاقات با بدن موش زنده)- ظاهر باشد. چنان که شستن دست در صورت مصافحه ِیا ناصبِی (←ناصبِی) بدون رطوبت مستحب است.

در مواردِی نِیز به جاِی شستن، مستحب است به موضع ملاقات آب پاشِیده شود. اِین موارد علاوه بر آنچه گذشت، عبارت اند از ملاقات بدن ِیا