فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٣٧
مسئله محل اختلاف است.(٩) برخِی تفصِیل داده و مس ناخن مِیت را موجب غسل ندانسته، لِیکن مس مِیت با ناخن را موجب غسل دانسته اند. (١٠)
ناخن جدا شده از مِیت، پس از شستن، واجب است در کفن مِیت گذاشته و با او دفن شود.(١١) برخــِی قـائل بـه استحباب آن شده اند.(١٢)
چِیدن ناخن مِیت بنابر مشهور مكروه است؛ (١٣) بلکه بر آن ادعاِی اجماع شده است. (١٤) برخــِی حـکـم بـه حرمت آن کرده اند. (١٥)
بنابر مشهور، تمِیز کردن زِیر ناخنهاِی مِیت با خلال مکروه است. (١٦) برخِی حکم به حرمت آن کرده اند. (١٧)
بر طرف کردن چرک زِیر ناخنها در وضو و غسل واجب نِیست؛ مگر آنکه ناخن از حد معمول بلندتر باشد و چرک زِیر آن مقدار که از حد معمول بلندتر است، مانع رسِیدن آب به پوست گردد. در اِین صورت، بر طرف کردن چرک واجب است. همچنِین اگر ناخن، چِیده و زِیر آن نماِیان شود، چرک آن را باِید بر طرف کرد. (١٨)
صلات: چِیدن ناخن در حال نماز مکروه است. (١٩) بدن نماز گزار، حتِی ناخنهاِی او در حال نماز؛ اعم از فرِیضه و نافله باِید پاک باشد.(٢٠)
در سجده باِید سر دو انگشت بزرگ پاها بر زمِین گذاشته شود و چنانچه بر اثر بلندِی ناخن، سر انگشت شصت به زمِین نرسد، نماز باطل است. (٢١)
حج: چِیدن ناخنها قبل از احرام مستحب است. (٢٢) افضل براِی کسِی که قصد طواف و سعِی دارد، چِیدن ناخنها قبل از آن است. (٢٣)
از محرمات احرام(← احرام)، چِیدن ناخن است و در صورت ارتکاب آن، کفاره واجب مِی شود و کفاره آن به قول مشهور براِی چِیدن ناخن هر انگشت، ِیک مد طعام است تا رسِیدن تعداد ناخنهاِی چِیده شده به ده ِیا بِیست انگشت. در اِین صورت، چنانچه همه ناخنهاِی دست و پا را در ِیک مجلس بچِیند، کفاره آن ِیک گوسفند است و اگر همه ناخنهاِی دست را در ِیک مجلس و ناخنهاِی پا را در مجلسِی دِیگر بچِیند، کفاره آن دو گوسفند خواهد بود. (٢٤)