البته در اِینکه ناسِیه در همه اقسامش به تمِیِیز رجوع مِیکند ِیا اِین حکم اختصاص به ناسِیه وقت و عدد دارد، اختلاف است. اِین اختلاف در فرضِی است که در ناسِیه عدد ِیا ناسِیه وقت، تمِیِیز با عدد ِیا وقت تعارض داشته باشد، مانند اِینکه در اول (ناسِیه عدد) که زمان عادت را مِیداند، اما عدد را فراموش کرده است، زمان عادتش اول ماه باشد و خون واجد صفات حِیض در وسط ِیا آخر ماه دِیده شود. ِیا در دوم (ناسِیه وقت) که عدد را مِیداند -مثلا پنج روز بوده ـ لِیکن وقت را فراموش کرده است، خون واجد صفات حِیض، کمتر ِیا بِیشتر از آن عدد باشد.

منشأ اختلاف ِیاد شده اِین است که با وجود تمييز، آِیا عادت مقدم بر تمييز است، ِیا آن مقدم بر عادت است؟ قول به رجوع به تمِیِیز مطلقا به اطلاق کلمات اکثر نسبت داده شده است؛(٣) بلکه برخِی به آن تصرِیح کرده اند؛(٤) لِیکن بعضِی رجوع به تمِیِیز را به ناسِیه وقت و عدد اختصاص داده و گفته اند: در صورت تعارض مِیان تمِیِیز و عادت، عادت مقدّم است. بنابر اِین، ناسِیه وقت که عدد را فراموش نکرده است، همان عدد را اِیام حِیض قرار مِیدهد؛ هرچند خون واجد صفات حيض، کمتر ِیا بِیشتر از آن عدد باشد و ناسِیه عدد که وقت را به ِیاد دارد، همان زمان را حِیض قرار مِیدهد؛ هرچند خونِی که در آن زمان مِی بِیند واجد صفات حِیض نباشد.(٥)

اگر ناسِیه، ذات تمِیِیز نباشد؛ ِیعنِی خونهاِیِی که مِیبِیند در صفات ِیکسان باشد، در اِین صورت، هر ِیک از اقسام سه گانه آن، داراِی احکامِی به شرح زِیر است:

الف. ناسية وقت و عدد: دِیدگاهها در فرض فقدان تمِیِیز نسبت به اِین قسم، مختلف است. بنابر قول مشهور،