بنابر قول مشهور مِیان قدما -که آب چاه را با ملاقات نجاست، نجس مِی دانند ـ در صورت نجس شدن چاه با منِی براِی تطهِیر آن باِید همه آب چاه کشِیده شود؛ لِیکن مشهور متأخران، آب چاه را همچون جارِی مِیدانند کـه بـه صرف ملاقات نجاست، نجس نمِیشود؛ از اِین رو، اگر منِی در آن برِیزد، کشِیدن آب چاه مستحب خواهد بود. برخِی نِیز از باب تعبّد واجب دانسته اند.(٢)

خرِید و فروش منِی: مشهور، خرِید و فروش منِی را به جهت نجاست و حرمت انتفاع از آن، جاِیز و صحِیح ندانسته اند؛ (٣) لِیکن برخِی در آن اشکال کرده اند. (٤) برخِی دِیگر خرِید و فروش منِی را در صورت دارا بودن منفعت حلال، جاِیز و صحِیح دانسته اند. (٥)

آثار خروج مني: خروج منِی از انسان؛ اعم از مرد و زن؛ چه در بِیدارِی خارج شود ِیا در خواب؛ با شهوت و هِیجان جنسِی، همراه با سستِی بدن باشد ِیا بدون آن، موجب تحقق جنابت است (٦) (←جنابت). خروج منِی از مخرج متعارف، نشانه بلوغ است(٧)(← بلوغ).

استبرا از منِی بنابر قول مشهور بر مرد مستحب است(٨) (←استبراء). رطوبتِی که بعد از خروج منِی از انسان خارج مِی شود وذِی نام دارد و پاک است (٩) (←وذِی).

دِیگر احکام: اخراج منى جز توسط همسر، از قبِیل اخراج با دست و مانند آن، حرام و موجب تعزِیر است (١٠)( ← استمناء).

چنانچه مكلّف در بدن ِیا لباس اختصاصِی خود منِی ببِیند، غسل جنابت بر او واجب مِی شود. (١١)

(←نطفه) (← انزال) (← عسيب الفحل) (←عزل)

(١) جواهر الكلام ٥٨/ ٢٩٠ – ٢٩٢.

(٢) ٢١١/١.

(٣) كتاب المكاسب ٢٩/١ و ١٠٣.

(٤) مصباح الفقاهة ٥٨/١.

(٥) مهذب الأحكام ١٦/ ٥٠.

(٦) جواهر الکلام ٣/ ٣.

(٧) ١٦/ ٣٤٨.

(٨) الحدائق الناضرة ٣/ ١١٥.

(٩) ٢/ ١١٨.

(١٠) جواهر الكلام ٤١/ ٦٤٧-٦٤٩.

(١١) ٣/ ١٣.

مَنيحَه ← مِنحَه