٤. اقرار به نسب: در اقرار به نسب، مورد اقرار ِیا فرزندِیِ فردِی است و اقرار کننده اقرار مِیکند که فلانِی فرزند من است و ِیا خوِیشاونديِ غير فرزندِی، مانند اِینکه اقرار مِیکند فلانِی برادر ِیا خواهر من است.

در صورت نخست، اقرار با چهار شرط پذِیرفته مِیشود:

الف. نسب مُقرّله (کسِی که به نفع او اقرار مِیشود) مجهول باشد. در صورت معلوم بودن نسب او از نظر شرع، اقرار پذِیرفته نِیست.

ب. فردِی دِیگر مدعِی فرزندِی مقرّله نباشد، وگرنه نسب جز با بِینه ِیا قرعه (←قرعه) با فقدان بِینه، ثابت نمِیگردد.

ج. فرزندِی مقرله براِی مُقِرّ ممکن باشد. بنابر اِین، اقرار به فرزندِی فردِی هم سن ِیا بزرگ تر ِیا کوچک تر از خود، به اندازه اِی که بر حسب عادت فرزندِی او براِی مقر ممکن نباشد، پذِیرفته نمِی شود.

د. مقرّله کودک ِیا دِیوانه باشد و ِیا در صورت بالغ و عاقل بودن وِی، بنابر مشهور، مقر را تصدِیق کند.(٨) برخِی تصدِیق بالغ عاقل را شرط ندانسته اند.(٩) اقرار مرد با شراِیط ِیاد شده پذِیرفته است؛ لِیکن در قبول اقرار زن با وجود شراِیط مذکور اختلاف است. (١٠)

در صورت دوم (غِیر فرزندِی بودن مورد اقرار) علاوه بر شراِیط ِیاد شده، تصدِیق مقرله نِیز شرط است و چنانچه وِی نابالغ باشد، بنابر مشهور، پس از بلوغ، تصدِیق او شرط است.(١١)

پس از ثبوت نسب با اقرار، اگر مقرله کودک ِیا دِیوانه باشد و پس از بالغ ِیا عاقل شدن، منکر ادعاِی مقر گردد، ادعاِیش پذِیرفته نخواهد بود.(١٢)

تفاوت دو نوع اقرار: مِیان اقرار به فرزندِی کسِی و اقرار به خوِیشاوندِی غِیر فرزندِی، سه تفاوت عمده وجود دارد.

الف. در نوع دوم اقرار، تصدِیق مقرله شرط است؛ لِیکن در نوع نخست، شرط نِیست، مگر آنکه مقرله عاقل باشد، چنان که گذشت.