ج. امورِی که نجس کردن آنها حرام و ازاله نجاست از آنها واجب است: مسجد و به تصرِیح بسِیارِی حرم و مشاهد مشرفه (← مشاهد مشرفه)؛ (٤٢) قرآن و دِیگر کتابهاِی آسمانِی (٤٣) و هـر آنچه که از نظر شرع مقدس داراِی حرمت است، مانند تربت امام حسين عليه السلام (٤٤) (←تربت)، نجس کردن آنها حرام و ازاله نجاست از آنها واجب است. ازاله نجاست از ظرفِی که براِی خوردن و آشامِیدن، وضو گرفتن و مانند آن به کار مِیرود واجب است. (٤٥)

د. نجاسات بخشوده شده در نماز: برخِی نجاستها در بدن ِیا لباس در نماز بخشوده شده اند که عبارت اند از:

١. خون زخم و جراحت، در صورتِی که قطع نشود و تطهِیر جراحت مشقت داشته باشد؛ خواه اندک باشد ِیا زِیاد. (٤٦)

جمعِی، قطع نشدن خون و مشقت داشتن تطهِیر را معتبر ندانسته و گفته اند: بخشودگِی تا زمان بهبود ِیافتن زخم استمرار دارد؛ هرچند خون قطع شود و تطهِیر مشقت نداشته باشد. (٤٧) البته اگر به نجاستِی دِیگر آلوده شود، معفو نخواهد بود. (٤٨)

٢. خون کمتر از درهم بغلِی (←درهم بغلِی)، جز خون حِیض، نفاس و استحاضه. (٤٩) بــرخِی خون نفاس و استحاضه را نِیز در شمار خونهاِی بخشوده در نماز بر شمرده اند. (٥٠) آِیا خون به مقدار درهم -و نه کمتر و بِیشتر ـ بخشوده است ِیا نه؟ مسئله محل اختلاف است (٥١) (←خون).

٣. پوشِیدنِیهاِی غِیر ساتر عورت، مانند عرقچِین و جوراب؛ خواه به خون نجس شده باشند و ِیا به ساِیر نجاسات؛ نجاست کم باشد ِیا زِیاد. چِیزهاِیِی از قبِیل کمربند، انگشتر، دستبند و شمشِیر همِین حکم را دارند. (٥٢)

٤. بنابر قولِی، همراه داشتن اشِیاِی متنجس، بلکه عِین نجس (٥٣)( ← حمل).