نافه کِیسه کوچکِی است که زِیر شکم آهوِی نر ختاِیِی (سرزمِینِی در شمال چِین) قرار دارد و داراِی سوراخِی است که از آن مُشک خارج مِی شود. براِی به دست آوردن مُشک، آن سوراخ را مِیبندند.(١) از آن به مناسبت در باب طهارت نام برده اند.

در نافه آهو از جهت طهارت و نجاست آن، دو بحث مطرح است: ِیکِی در نافه و دِیگرِی در مشک درون آن.

الف. نافه نافه ِیا از آهوِی زنده جدا مِی شود ِیا از آهوِیِی که تذکِیه شده (← تذکِیه) و ِیا از آهوِی مرده. نافه به دست آمده از آهوِی تذکِیه شده و نِیز بنابر قول مشهور و معروف، جدا شده از آهوِی زنده ِیا مرده، پاک است؛(٢) بلکه بر طهارت آن ادعاِی اجماع شده است؛(٣) لِیکن برخِی حکم به نجاست آن کرده اند. (٤)

برخِی دِیگر، نافه جدا شده از آهوِی زنده ِیا تذکِیه شده را پاک و نافه جدا شده از آهوِی مرده را نجس دانسته اند.(٥)

ب. مشک: در صورت پاک بودن نافه، مشک درون آن نِیز پاک خواهد بود؛ لِیکن در صورت نجس بودن -بنابر قول به نجاست آن در بعض فرضها ـ آِیا مشک درون آن پاک است ِیا نه؟ مسئله محل اختلاف است. برخِی حتِی بنابر قول به نجاست نافه، قائل به طهارت مشک درون آن شده اند؛(٦) لِیکن بعضِی گفته اند: در صورت نجاست نافه، چنانچه مشک درون آن هنگام جدا شدن نافه از آهو، رطوبت داشته باشد، نجس خواهد بود.(٧) (←مشک)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(١) فرهنگ بزرگ سخن واژه «نافه».

(٢) مستمسک العروة ١/ ٣١٥.

(٣) تذكرة الفقهاء ٥٨/١ ؛ ذكرى الشيعة ١/ ١١٨.

(٤) كشف اللثام ١ / ٤٠٦.